کار یا برنامه بدون ضربالاجل مثل قبض برق بدون مهلت پرداخت است چرا که در نهایت رسیدگی به آنها را فراموش میکنیم.
یکی میخواهد موسیقی بیاموزد، دیگری میخواهد پایاننامهاش را بنویسد و یکی دیگر میخواهد کسب و کار راهاندازی کند اما این برنامههای در حد برنامه باقی میمانند و هرگز به مرحله اقدام نمیرسند چون هیچ تعهدی در این میان وجود ندارد.

این عدم تعهد نتیجه بدتری هم به دنبال دارد و آن سرخوردگی است. برای همه ما پیش آمده که در برهههایی از زندگیمان متوجه شدهایم کولهباری از کارها روی سرمان ریخته و از دیگران عقب ماندهایم. حس سرخوردگی ناشی از جا ماندن خفهمان میکند و تصمیم میگیریم اقدام کنیم اما دوباره هیچ کاری انجام نمیدهیم.
در واقع ما یا یک دور بینهایت در طرفیم. از طرفی کاری انجام نمیدهیم چون سرخوردهایم، از سویی دیگر سرخوردهایم چون کاری انجام نمیدهیم. من این دور را، دور سرخوردگی مینامم. حال چگونه باید از آن خلاص شویم؟

راه خلاصی از دور سرخوردگی و تلنبار شدن کارها، ایجاد ضربالاجل است؛ یعنی برای کارهایمان زمان مشخصی تعیین کنیم و به خود بگوییم تا پایان فلان روز باید این کار انجام شود. میدانم که این روش هم ممکن است شکست بخورد و دوباره همان دور قبلی تکرار شود. دلیلش آن است که تعیین ضربالاجل دو شرط اساسی دارد:
پس از تعیین ضربالاجل نمیتوانید دست روی دست بگذارید و انتظار داشته باشید کارها انجام شود. میبایست گام اولی هم برای خودمان تعیین کنیم تا روی ریل بیفتیم. بر فرض مثال میخواهم تا انتهای امروز یک پست وبلاگ برای سایت خود بنویسم. گام اول آنست که لپتاپم را روشن کنم.
این مشکل هم به نوبه خود تاثیر بسزایی در شکست استراتژی دارد. همان طور که گفتیم هدف از تعیین ضربالاجل ایجاد تعهد و تمرکز لازم برای انجام کارهاست اما برخی کارهای دیگری را هم دخالت میدهند و تمرکزشان از دست میرود. به عنوان مثال اگر برای خود تعیین کردهاید که تا پایان روز وبلاگ بنویسید، باید موبایلتان را جای دورتری قرار دهید.
حال نوبت شماست؛ شما هم برنامهای دارید که بخواهید برایش ضربالاجل تعیین کنید؟