کتاب داستانی را با دقت هر چه تمامتر ورق میزدم و جوری در آن کاوش میکردم که انگار موبایلم را در آن گم کردهام.غرق در صحنه های آن شده بودم طوری که خودم را شخصیت اصلی آن فرض میکردم شخصیتی که دائما در حال کاوش است و لحظه ای آرام و قرار ندارد.ناله صفحات کتاب برای لحظه ای هم که شده آرام نمیگرفت. چشم از سطور کتاب برنمیداشتم مثل شکارچی که به شکار خود خیره شده باشد و لحظه به لحظه آن را تعقیب کند.
با وجود حرص و ولعی که به خواندن کتاب دارم باید بگویم که با هر بار خواندن آن ها دچار نوعی سرخوردگی میشوم.سرخوردگی از اینکه نویسنده چگونه توانسته اینچنین مفاهیم عمیق و پرنفوذی را بدین گونه در کنار هم قرار بدهد.این مفاهیم به تنهایی فاقد معنای مستقلی هستند و در ضمن داستان است که به نوایی میرسند.
یا اینکه نویسندگانی چون چخوف و داستایوفسکی و....تمامی ایده های خوب را به نام خودشان ثبت کرده اند و ایده دیگری برای نوشتن باقی نمانده است.
به گوشه ای تکیه میدهم و زانوهایم را بغل میگیرم.اینبار چه بهانه ای میتوانم فراهم کنم تا دوباره به سمت نوشتن بروم؟
در این جور مواقع سعی میکنم که خود را نصیحت کنم و به او متذکر شوم که ایده ها با پای خودشان نمیآیند بلکه گاهی باید با چماق به سراغ آنها رفت و از یقهشان بگیری و بر روی صفحات کاغذ حکشان کنی بلکه درس عبرتی باشد برای ایده هایی که فراری هستند.
بعد از گذشت مدت زمان کوتاهی،فکری به مخیله ام خطور میکند.به یک باره جان تازه ای میگیرم. به نکته ای بسیار کلیدی دست پیدا کرده بودم و از یافتن ان سر از پا نمیشناختم.ای کاش زودتر به این نکته رسیده بودم پیش از آنکه دچار چنین سرخوردگی بشوم.
من به این رسیدم که ایده ها مثل ذغال سنگ یا سوخت های فسیلی نیستند که بر اثر برداشت و مصرف بیرویه تمام بشوند بلکه برعکس هر چه قدر بیشتر از آن ها برداشت کنی،به مقدار آنها افزوده خواهد شد.
اما مسئله اینجاست که چگونه به این معادن نامحدود ایده دست پیدا کنیم؟خب آنها همه جا هستند؛در خانه،در خیابان،در مدرسه،در ادارات،در پارک ها و شهربازی ها و باغوحش ها.آن ها همه جا هستند حتی در یخچال خانه تان هم هستند آن هم به مقدار فراوان.
به نظرم تمامی چیزهایی که در پیرامون ما وجود دارند،داستانی درشان نهفته است.اگر قادر به سخن گفتن بودند حتما آن را برایمان تعریف میکردند اما خب از آنجایی که چنین چیزی ممکن نیست،نویسندگان عهده دار بیان آن میشوند.
به یاد سخن یکی از دوستان چخوف افتادم.او میگفت که در یکی از روزها نزد چخوف رفته بودم تا از احوال او آگاه شوم.او به زیرسیگاری روی میز اشاره ای کرد و گفت که تا فردا میتواند داستانی در مورد زیرسیگاری بنویسد. فردای آن روز که دوباره نزد او رفته بودم،دسته ای کاغذ به سمت من گرفت و گفت که این هم داستان زیرسیگاری در کمال تعجب او توانسته بود داستان بلندی راجع به آن بنویسد.
فقط صد حیف که ایده ها نامرئی هستند و الا میتوانستید پرواز آنها را در آسمان مشاهده کنید و ببینید که از این سو به آن سو میروند.و نویسنده باهوش کسی است که این ایده ها را شکار کند و با نوشتن،آنهارا به قید و بند بکشد.