
انگیزه ندارم، حال فرقی ندارد که خود آن را از بین بردهباشیم یا اینکه به مرور زمان از بین رفتهباشد، به هر حال این جمله بهانه و توجیهی است ابلهانه برای آنکه کاری را شروع نکنیم یا از ادامه دادن به آن خودداری بکنیم.
هر بار که با سختی رسیدن به هدف مواجه میشویم، این بهانه به ذهنمان میآید که انگیزه ندارم پس بگذار هر وقت انگیزه ایجاد شد به سراغ آن بروم.
بارها این جواب را به خود دادهام و برای توجیه آن متوسل شدهام به اینکه اگر کاری را در زمان بیانگیزگی انجام بدهم باعث میشود که از آن دلزده بشوم و این چرخه بیپایان ادامه مییابد.
حال چاره چیست؟ باید منتظر بمانیم تا انگیزه بیاید؟
من معتقدم انگیزه هیچوقت به خودی خود ایجاد نمیشود بلکه باید به سراغ آن رفت. اما چگونه؟
بهترین روش برای ایجاد انگیزه آن است که اقدامی صورت بگیرد. در واقع اقدام قادر است ما را از چرخه بیانگیزگی برهاند.
مل رابینز نویسنده کتاب قانون پنج ثانیه توصیه درخور و مناسبی دارد، او میگوید:
همه ما تا حدودی معتقدیم که برای تغییر کردن، باید احساس آمادگی بکنیم، باید شجاعت داشته باشیم، باید مطمئن باشیم در حالیکه اینها مذخرفاتی بیش نیست. انسانهای زیادی در دنیا وجود دارند که ایدههای خوبی به ذهنشان خطور میکند ولی تردید به جانشان سایه میافکند و همین تردید موجب میشود که مغز شروع به محافظت از ما بکند تا هر چه سریعتر عامل نگرانی از بین برود پس مشکلات و موانع زیادی را پیش رویمان مینهد تا ما را از انجام آنچه مترصد رسیدن به آن هستیم بازدارد پس در واقع مشکل خود مغز است. آنچه که ما نداریم انگیزه نیست بلکه اقدام است.
قرار نیست هیچوقت حوصله انجام کارهای سخت را داشته باشیم اما میتوانیم با یک تصمیم همه چیز را تغییر بدهیم؛ یا بنشینیم و فرصت از دست برود یا برخیزیم و دست به کاری بزنیم تا تغییر ایجاد شود.
شاید برایتان مفید باشد(قانون پنج ثانیه)