
زندگی به مانند مسیر سربالایی میماند و هر چه قدر که پیش میرویم این شیب تندتر میشود، او نقصهایی را به ما تحمیل کرده است.
بارها در طول زندگیام متوجه شدهام که او دست روی چیزهایی میگذارد که از بیشترین اهمیت برای ما برخوردار هستند و با گرفتن آنها آسیب چشمگیری نصیبمان میشود.
خیلی از افراد میپسندند که بهترین مکانهارا برای گردش انتخاب بکنند یا بهترین غذا را مصرف بکنند و یا بهترین تفریحات را انجام بدهند ولی امکانپذیر نیست.
صادقانه بگویم، من گمان میکنم که زندگی دشمنی دیرینهای با ما انسانها دارد، چه میشود کرد که او هم بر طبقه قاعدهای حرکت میکند و نمیتوان از این روند سرپیچی کرد.
گاهی زندگی به قدری ما را در تنگنا قرار میدهد، چیزی نمیماند که از شدت این فشارها استخوانهایمان خرد شوند. زندگی سراغ اصل مطلب میرود و عواطف ما را نشانه میگیرد.
زندگی یعنی رنج، یعنی چیزی که مستحق آن نیستی به تو برسد. میدانم این تعبیر کاملا تاریک و ترسناک است ولی دلیلی برای این مقصود خود دارم. بیایید زندگی را دقیقتر بنگریم.
هیچوقت اوضاع رو به بهبودی نمیرود بلکه همیشه سختتر و بیرحمانهتر میشود و این نا انسانها هستیم که خود را با شرایط تطبیق میدهیم، یا انسانهایی را مینگریم که نقصهای جسمی دارند، آیا این افراد مستحق این دردها هستند؟
میخواهم داستان شخصی را برایتان بگویم که زندگی به او هم شبیخون زده است و دارایی اصلی او را غارت کرده است، زندگی مادرش، خانوادهاش، غرورش را به تاراج برد. این شخص خود را به منزله نابودشدگان میپنداشت، آرزوها برایش دستنیافتنی مینمودند.
او عاشقانه موسیقی را میپسندید ولی هیچوقت برایش میسر نشد که سازی بخرد. اینگونه افراد به مانند قلبی میمانند که ایستاه و برای احیای دوباره و برای آنکه بتپد، نیاز به شوک دارند.
من هم آرزوهایم را در حالهای از مه غلیظ نشدنها تصور میکردم، خلل جبران ناپذیری به زندگیام وارد شده بود و نمیدانستم که باید چگونه از آن بگریزم، من هم عاشق موسیقی بودم یا دوست داشتم که تجربههایی داشته باشم، دنیا را زیر پایم بگذارم در حالیکه نمیتوانستم هزینه کوچکترین سفری را بپردازم.
ولی باید اقدامی در برابر این تجاوز وحشیانه زندگی انجام میدادم، تصمیم گرفتم از زندگی انتقام بگیرم اما چگونه؟
جملهای از اورهان پاموک زندگیام را تغییر داد و راه را به من نشان داد:
"نوشتن،انتقام گرفتن از حیاتی است که نتوانستی آن را زندگی کنی"
پس نوشتم، ساعت های طولانی نوشتم، به سفرهای دور و دراز رفتم، خود را برفراز آبشار نیاگارا تصور کردم یا فرض کردم که در جنگل آمازون قرار دارم، غذاها و میوه های مختلف را امتحان کردم، موسیقی مورد علاقهام را نواختم.
راهحل ساده بود ولی من آن را نمیدیدم، بسیاری از خواسته های من بعد از نوشتن برآورده شدند. شاید زندگی میخواسته تکانی به من بدهد، یا شاید اگر این نقصها برایم به وجود نمیآمد هیچوقت به خواستههایم نمیرسیدم.
من هنوز که هنوز است نتوانستهام به آمازون بروم ولی توانستم رضایت را در خود ایجاد بکنم، میتوانستم همه چیز را رها بکنم و اجازه بدهم دنیا به ریش من بخندد ولی ته مانده غرورم اجازه نمیداد پس همه چیز را تغییر دادم.