
ارزشِ واقعیِ زندگی، با آگاهی از قطعی بودنِ پایانش تعریف میشود.
ما اغلب فکر میکنیم زمان زیادی داریم. با کلماتی مثل "فردا"، "وقت هست" و "بماند برای بعد" خودمان را فریب میدهیم و زندگی را به یک تعویقِ بیپایان تبدیل میکنیم.
اما مرگ، با ضربهای کوبنده به ما یادآوری میکند: این شتابی که برای کار کردن یا جنگیدن داری، از توهمِ ماندن و بینهایت بودنِ زمان است.
مرگ، تنها چیزیست که در زندگی، به طور مطلق، به قولش عمل خواهد کرد.
این ندا یک وحشتِ مقدس ایجاد میکند:
اگر قرار است عاشق شوی، همین حالا؛ اگر قرار است سفر کنی، همین حالا؛ اگر قرار است خودت باشی، همین حالا! چراکه فرصتِ زندگی کردن، یک هدیهی بزرگ و مشروط است که هر لحظه امکان دارد باز پس گرفته شود.
این هشدار، تلخترین و در عین حال، صادقانهترین پیامِ جهان به ماست؛ باید از امروز، آن آدمِ بیخیالِ تعویقانداز را درون خودت بکشی تا بتوانی به معنای واقعی، زندگی را آغاز کنی. زندگی کردن در لحظه تنها راه عصیان در برابر ماهیت زندگی است.
محمد رشیدی اقدم
این دو مقاله زندگیتان را پرمعناتر میکند: