
برای همه ما پیش آمده قصد شروع کاری را داریم اما روزها از پی یکدیگر میگذرند و هیچ اتفاقی نمیافتد. اگر هم شروع کنیم هیچ تعهدی در این میان وجود ندارد؛ تعهدی که تضمین کند روندمان ادامهدار است و قرار نیست از حرکت بایستیم. در چنین مواقعی چه کاری از دستمان برمیآید؟
ماجرا از این قرار است که کتابی را آغاز کردم اما روند خواندن آن ثابت نبود. یک روز میخواندم و سه روز بعد کتاب در قفسه خاک میخورد. هر شب قبل از خواب برنامهریزی میکردم تا یادم بماند آن را فردا بخوانم اما فردا میرسید و دوباره اتفاقی نمیافتاد.
جدای از اینها اگر هم هر روز کتاب را میخواندم، رشد چندانی در میان نبود چون در نهایت میتوانستم پنج صفحه بخوانم و با این روند، خواندن کتاب پنج سال طول میکشید. درست است طرفدار تندخوانی نیستم اما کندخوانی را هم نمیپسندم.
این روند همچنان ادامه داشت تا اینکه فکر بکری به ذهنم رسید. تصمیم گرفتم به اختیار، خود را مجبور کنم. منظورم از اجبار اختیاری، تعهدهای شخصی نیست چون معمولن آنها را نیز فراموش میکنیم بلکه من با انتشار یک پیام در کانال تلگرام تعهدی ایجاد کردم که هیچ راهی برای فرار از آن نبود.
نوشتم:«از فردا میخواهیم هر روز بیست صفحه از فلان کتاب را بخوانیم»
خود را به دردسر انداخته بودم ولی احساس خوبی داشتم چون میدانستم چاره همین بود. اگر قرار بود با همان تعهدهای شخصی پیش بروم، هزار سال بعد هم در همان نقطه میماندم. این تعهدهای اجباری مثل پرش از بلندی هستند. وقتی پریدی دیگر راهی برای بازگشت وجود ندارد. باید مسیر را تا انتها طی کنی.
حالا نوبت شماست؛ حتمن در نظر دارید کاری را آغاز کنید، چگونه میتوانید یک تعهد اجباری برای خود ایجاد کنید؟ تعهدی که هیچ راهی جز انجامش نداشته باشید؟