هفته پیش بود که شروع به نوشتن رمان جدیدی کردم.جدای از اینکه چگونه داستان را به اتمام برسانم به مشکل اساسی تری برخورد کردم.
بگذارید برایتان واضح تر توضیح بدهم.همه چیز از آنجا شروع شد که باید رمانی را به عنوان پروژه سه ماهه تکمیل میکردم.به جرئت میتوان گفت که فقط به مدت سه روز منتظر آن بودم که ایده ای به ذهنم برسد و داستانی از ان اقتباس کنم اما برعکس هیچ ایده ای به ذهنم نیامد البته جسته و گریخته راجع به ایده ای که داشتم نوشتم اما بعد ها در بسط دادن آن به مشکل خوردم و به طور کلی انگیزه ام را برای نوشتن آن از دست دادم.
خب حالا که ایده ای نداریم چه باید بکنیم؟دست روی دست بگذاریم تا از راه برسد؟
استاد شاهین کلانتری به نکته ی خوبی در این باره اشاره کردند،ایشان گفتند که ایده خوب همیشه نمیآید بلکه باید گاهی با چماق سراغ آن بروی و خرش را بگیری.
خب دقیقا چجوری باید سراغش برویم.برای من سوال شده بود و مدت ها بود که به دنبالش میگشتم تا اینکه در جلسه هشتم کلاس نویسندگی خلاق به جواب سوالم رسیدم.
تمامی مشکلات من اعم از داشتن یه ایده و بسط دادن آن ریشه در شخصیت های داستانم داشت.
یعنی بهتر بود که اول یک حد و حدودی برای داستانم قائل بشوم و همینطوری گلو گشاد ولش نکنم.
به عبارت ساده تر بهتر است که اول شخصیت هایتان را بسازید و بعد از آن خود شخصیت ها داستانت را پیش میبرند.
بعد ها که تمرین شخصیت شناسی را انجام میدادم،در حین توضیح صفات شخص، اعم از شخصی و اجتماعی،چندین ایده خوب و عالی در ذهنم شکل گرفت.با شکل گرفتن شخصیت،داستانتان روی ریل میافتد و فقط یه هل میخواهد که در دره جریانات سرازیر شود.