
چرا باید در ویرگول شروع کنیم به نوشتن، اصلا چرا باید نوشت، هدف از نوشتن و مکتوب کردن ما در قالب کلمات چیست؟
من(چقدر این کلمه من اذیت کننده است، اما چاره چیست، من نمیدانم به جای من از چی استفاده کنم) به هر حال تکلیف برای منِ فعلی خودم مشخص است:
متن هایی را دنبال کنم که نویسنده برای خودش می نویسد نه برای من یا دیگران، فیلسمازی را دنبال کنم که برای خودش فیلم می سازد نه دیگران.
خیلی از پیتر دراکر(پدر علم مدیریت نوین) نمی دانم، اما یک چیز را میدانم فقط برای خودش می نوشت، فریادهای درونی خودش را تبدیل می کرد به نوشته.
به همین دلیل هنر زیباست، هنرمند واقعی برای خودش کار می کند، درونیات خودش را در قالب هنر به نمایش می گذارد، اینطور می شود که به دل ما می نشیند.
وقتی با نیچه آشنا شدم، حس کردم کتاب ها را برای خودش نوشته، اصلا مهم نیست چه کسی دارد این نوشته ها را می خواند، در حال گفتگو با خودش بوده اما در قالب کلمات.
چگونه می شود فکر کرد حافظ در حال نوشتن (شعر) بوده برای مخاطب دیگر، آنچه می بینیم گفتگوی حافظ بوده با خودش.
بزرگان ما می نوشتن چون گویا چاره ای نبود برای رهایی شدن از فریادهای درونی که داشتن، چطور می شد اون همه انرژی درون را تخلیه کرد، چطور می شد اون همه گفتگو با خود را انجام داد، بنابراین در قالب کلمات با خود گفتگو می کردن.
کسی که برای مخاطب می نویسد به دنبال جور کردن محتوا است برای فروش، کسی که برای خودش می نویسد به درست و غلط فکر نمی کند، درونیات خودش را می نویسد، محتوایی جور نمی کند، زمانی برای پایان دادن به یک نوشته را تارگت نمی کند، هر زمان حس کند پایان می دهد.