من گم شدم
در خودم
در ارتباط با آدما
توی خلوتم
وسط شلوغی و سر و صدا
وقتایی که حرف می‌زنم یا سکوت می‌کنم
اونجایی که بهم توجه می‌کنن یا جایی که کسی حواسش بهم نیست
من گم شدم
انگار هیچ حس تعلقی به هیچ‌جا و هیچ چیز ندارم
اصلاً من کی‌ام؟!
من، اون نقاشی‌هایی‌ام که کشیدم
خط خطی‌هایی که کردم
کتاب‌هایی که خوندم
فیلم‌هایی که دیدم
آهنگ‌هایی که شنیدم
من، حرف‌هایی‌ام که زدم
فکرهایی که کردم
سفرهایی که رفتم
عکس‌هایی که گرفتم
چیزهایی که نوشتم
سیگارهایی که کشیدم
اون آدم‌هایی که دیدم
ارتباطاتی که شکل دادم
من استرس‌هایی‌ام که داشتم
همۀ خندیدن‌ها، گریه کردن‌ها و بغض‌های قورت داده
من، اون لرزش دستی‌ام که گاه و بیگاه میاد سراغم
شایدم نه!
من، نقاشی‌های نکشیده‌ام
خط خطی‌های نکرده
کتاب‌های نخونده
فیلم‌های ندیده
آهنگ‌های نشنیده
من، حرف‌های نزده‌ام
فکرهایی که نکردم
سفرهایی که نرفتم
عکس‌هایی که نگرفتم
چیزهایی که ننوشتم
سیگارهای نصفه رها شده
آدم‌هایی که ندیدم
ارتباطات و دوستی‌هایی که شکل ندادم
من، نفس‌های نکشیده‌ام
کارهای ناتمام
من، تمام راه‌های نرفته‌ام
تجربه‌های نکرده
ترس‌هایی که همیشه جلومو گرفته
من، زمان‌هایی از دست رفته‌ام
حرف‌های شنیده نشده
موسیقی نواخته نشده
من، ابرازهای نکرده‌ام
احساسات سرکوب شده‌ام
من، همۀ اون لحظاتی‌ام که از اعماق وجودم خواستم حرفی بزنم ولی نزدم
احساس نگفته‌ام
من، حتی اون احساسی‌ام که ابرازش کردم و پشیمون شدم
من، روزنه امیدم
باریکه نور
تاریکی عمیق
من، عزت نفس له شده‌ام
سرزنشی‌ام که هیچ‌وقت رهام نکرده
من، آرزوهای فراموش شده‌ام
رویاهای به واقعیت نپیوسته
همۀ تصویرهای ذهنی خودمم که فقط یه تصویر ذهنی موندن
من، فریاد بی‌پایانم
سکوت ابدی
تاب آوردن طولانی
همۀ کابوس‌های هولناکی که رهام نکردن
من، روح به پرواز دراومده‌ام
سقوط یک خیال
من، جای خالی اون آدمم
دست سردی‌ام که گرفته نشد
من، احساس تنهایی‌ام که هر لحظه میاد سراغم
من، اون لحظه‌های به یاد آورده شده‌ام
همۀ لحظاتی‌ام که فراموش شدم
من، انتظارم
زندگی رسیده به مرگم
من، ترسم
شجاعت
پشیمونی
غم
بغض
عشق
نفرت
دوست داشتن
پوچی
من، نظم و هرج و مرجم
من، همه اینا هستم و نیستم
من گم شدم و نمی‌دونم چه جوری خودمو پیدا کنم
بلد نیستم
شایدم نباید خودمو پیدا کنم
باید صبر کنم تا پیدا شم
یا شایدم اصلاً قرار نیست که پیدا شم
من، فاصله بین گم شدن و پیدا شدنم.
من هادی شجاعیان هستم
