ویرگول
ورودثبت نام
هادی شجاعیان
هادی شجاعیانبیزنس * پروداکت * مهندسی نرم افزار
هادی شجاعیان
هادی شجاعیان
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

سلام، من یک کارفرمای هیجانی هستم(تله رویاپردازی)

صورت مسئله=> کارفرمای هیجانی و منِ کم تجربه یا بی تجربه یا بیشتر از کارفرما هیجانی هستم=> (من همان برنامه نویس، مدیر پروژه نرم افزاری یا )

برای استخدام در یک استارتاپ نرم افزاری یا توسعه یک سیستم نرم افزاری می شینیم پای حرفای کارفرمای هیجانی عزیز، سلام، خوب بفرمایید چکار می خواهیم انجام بدهیم.

کارفرما، میخواهیم یک استارتاپ راه اندازی کنیم، همزمان 100 اپراتور خواهد داشت که بتونن اطلاعات وارد کنن، پشتیبانی کنن...

کارفرما، میخواهیم بیش از 50هزار محصول در نرم افزار ثبت بشه، البته دست کم 50 هزارتا، ممکنه تا 2میلیون هم گسترش پیدا کنه

کارفرما، میخوام اینکار آمازون بشیم، دیجی کالای اینکار بشیم، اسنپ فلان کار بشیم.

برنامه نویس کم تجربه در ذهن خودش، خوب خیلی کارها باید انجام بدم، برنامه قرار خیلی کارها باهاش انجام بشه جوری دیزاین کنم همزمان قراره 100 نفر اپراتور باهاش کار کنن، دیتابیس طوری کانفیگ بشه کم نیاره و...

بعد از یکسال برنامه لانچ میشه، با کلی بدبختی، تا 2سال تعداد اپراتورها 2نفر، تعداد کالا 200تا...

بعد از یکسال کلا سیستم را نمیشه عوض کرد، پلن داره تغییر می کنه...

برنامه نویس رفت تو دیوار...

منابع مهمه، منابع مالی مهمه، رویا پردازی ها باشه برای بعد از 1سال دست و پنجه نرم کردن، ما نهایت 6ماه آینده را در نظر می گیرم؛ خیلی از صحبت های کارفرما فقط رویاپردازی های اون هست از آینده.

داخل تله رویاپردازی های اون شخص نشیم، با چشم باز منابع را ببینم، میزان تخصص شخص در اون کار را متوجه باشیم، شناخت اون شخص از راه اندازی بیزنس را دقت کنیم.

نتیجه=> چیزهایی را یاد خواهیم گرفت، اما بیشتر مواقع با اون پروژه باید خداحافظی کنیم.


استارتاپ
۲
۰
هادی شجاعیان
هادی شجاعیان
بیزنس * پروداکت * مهندسی نرم افزار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید