برای استخدام در یک استارتاپ نرم افزاری یا توسعه یک سیستم نرم افزاری می شینیم پای حرفای کارفرمای هیجانی عزیز، سلام، خوب بفرمایید چکار می خواهیم انجام بدهیم.
کارفرما، میخواهیم یک استارتاپ راه اندازی کنیم، همزمان 100 اپراتور خواهد داشت که بتونن اطلاعات وارد کنن، پشتیبانی کنن...
کارفرما، میخواهیم بیش از 50هزار محصول در نرم افزار ثبت بشه، البته دست کم 50 هزارتا، ممکنه تا 2میلیون هم گسترش پیدا کنه
کارفرما، میخوام اینکار آمازون بشیم، دیجی کالای اینکار بشیم، اسنپ فلان کار بشیم.
برنامه نویس کم تجربه در ذهن خودش، خوب خیلی کارها باید انجام بدم، برنامه قرار خیلی کارها باهاش انجام بشه جوری دیزاین کنم همزمان قراره 100 نفر اپراتور باهاش کار کنن، دیتابیس طوری کانفیگ بشه کم نیاره و...
بعد از یکسال برنامه لانچ میشه، با کلی بدبختی، تا 2سال تعداد اپراتورها 2نفر، تعداد کالا 200تا...
بعد از یکسال کلا سیستم را نمیشه عوض کرد، پلن داره تغییر می کنه...
برنامه نویس رفت تو دیوار...
منابع مهمه، منابع مالی مهمه، رویا پردازی ها باشه برای بعد از 1سال دست و پنجه نرم کردن، ما نهایت 6ماه آینده را در نظر می گیرم؛ خیلی از صحبت های کارفرما فقط رویاپردازی های اون هست از آینده.
نتیجه=> چیزهایی را یاد خواهیم گرفت، اما بیشتر مواقع با اون پروژه باید خداحافظی کنیم.