
تیمسازی و شرکت داری فقط به معنی گردآوری افراد متخصص نیست؛ بلکه ساختن فضای روانی و فرهنگی سالم برای رشد جمعیه.
در این میان، یکی از خطرات پنهان اما جدی، ورود رفتارهای سیاسی به روابط کاری است؛ رفتارهایی که اگر زود شناسایی و مدیریت نشن، میتونن بهمرور بنیان تیم رو تضعیف کنن.
الان که در حال نوشتن این موضوع هستم، در حال فرم دادن به یک تیم ۷ نفره هستم، دو محتوا نویس یک ادمین اینستاگرام یک سئو کار یک گرافیست و ۲ برنامه نویس فرانت و بک اند و انصافا کار راحتی نیست. فرهنگ های مختلف، تجربیات مختلف، دور یک میز نگهداشتن اصلا راحت نیست.
برای اینکه رفتار سیاسی در محیط کار و تیم را درک کنیم از یک تشبیه استفاده می کنم
رفتار سیاسی در محیط کار، ویروسی پنهان در بافت سازمان است که عملکرد را مختل میکند. پنهانی، تدریجی و سرایت پذیر.
یونگ می گه: هرچه کمتر آگاه باشیم، بیشتر توسط سایههایمان هدایت میشویم چه ربطی داره=> رفتارهای سیاسی در محیط کاری گاهی از ترسی درونی ایجاد می شود و گاهی ریشه در کمبود اعتماد به نفس دارند.
رفتارهای سیاسی، رفتارهایی هستند که در شرح وظایف فرد پیشبینی نشدهاند و یک فرد تلاش می کند با تکیه بر آنها، بر دیگران نفوذ کرده و روی آنها تأثیر بگذارد.
تعاریف دیگه ای هم وجود داره اما همشون حول یک داستان می چرخن "تأمین منافع شخصی".
سازمان یا فرد، بدون رفتار سیاسی تقریبا وجود ندارد. اما وقتی ما از محیط سیاسی یا فرد سیاسی صحبت می کنیم یعنی به وفور و به شکل افراطی در آن دیده می شود.
بیش از آنکه به نفع تیم یا پروژه باشد، به نفع شخصی خود اوست.
در تصمیمگیریها دنبال اعتبار گرفتن یا موقعیت تثبیت کردن است.
کنترلگری بیش از حد روی جلسات، ارتباطها یا حتی تصمیمهای اجرایی دارد.
اطلاعات را هدفمند پخش یا پنهان میکند.
سعی میکند خود را در چشم مدیران محوری و فعال نشان دهد حتی اگر تیم اذیت شود. خودنمایی می کند.
به شکل پنهان یا آشکار دخالت در کار دیگر نقشها دارد.
بخشی را باید در خود فرد جستجو کرد. به این معنا که بعضی افراد، ذاتاً آمادگی بیشتری برای سیاسیبازی و سیاسیکاری دارند. شما بزارشون مسئول توالت بین جاده ای، فرقی نمیکنه.🤫
اشخاص قدرت طلب، بازی قدرت آنقدر برایشان جذاب است که نمیتوانند از آن چشم بپوشند. مثل بازی تاج و تخت.
البته گاهی محیط کاری هم نقش دارد، مثلا منابع محدود🍌، مثلا رقابت برای بدست آوردن جایگاه👔، مثلا مدیر سیاسی کار، مثلا نادیده گرفتن پوزیشن فرد در تصمیمات به عنوان ذی نفع.
بازی مبادله: در محیط سیاسی، من برای «تو» کار میکنم. تا به نوعی بدهکاری ایجاد بشود.
بازی تصویرسازی: درست است که الان خبری نیست. اما من ی روز مدیر میشم اینجا پس...
وارد کردن دیگران به بازی منافع شخصی: اینجا هر کس به فکر خودش است، تو هم باید به فکر خودت باشی.
ایجاد فشار روانی: چک کردنهای متعدد و مطرح کردن مکرر یک درخواست هم، شکل دیگری از فشار روانی است.
چاپلوسی: این فقط تویی که میتوانی این کار را انجام دهی.
مشورت گرفتن و آلوده کردن فرد به یک جریان سیاسی: اصلاً نمیخواهد دخیل شوی. فقط به من بگو که چطور این کار را انجام دهم.
شخصی کردن: تو این کار را برای من بکن.
ائتلافسازی: فلانی و فلانی و فلانی، همگی با من هستند و مثل من فکر میکنند. فقط تو جور دیگری فکر میکنی. این به نفع خودت نیست.
کاهش اعتماد: اعضا به هم شک میکنند، جو بیاعتمادی شکل میگیرد.
استرس و فرسودگی😩: فضای ناسالم باعث خستگی ذهنی تیم میشود.
کاهش همکاری🤷: روحیه کار تیمی و مشارکت افت میکند.
تصمیمگیری غلط♟️: اطلاعات تحریف میشود، تصمیمها ناپایدار میشوند.
فرار نیروهای خوب🏃♂️: افراد توانمند و اخلاقمدار دلسرد میشوند.
رقابت ناسالم🤼♂️: بجای پیشرفت تیم، دنبال دیدهشدن شخصی هستند.
تداخل نقشها: مرز بین مسئولیتها مخدوش میشود.
پنهانکاری و ظاهرسازی🌒: افراد کار واقعی نمیکنند، فقط نمایش میدهند.
نقشها را شفاف کنیم، این شفافیت همیشه جوابه.
فضا رو تیممحور نگه دار. فقط تیم فقط تیم
پر و بال ندادن به سیاسیکارها. پوزیشن ندیم بهش.
ممکنه کار شرکت به خوبی پیش ببرند اما هزینهی جانبی سنگینی به مجموعه تحمیل میکنند.
آنها این حس را در دیگران القا میکنند که در شرکت، برابری و انصاف وجود ندارد و روابط بر ضوابط حاکم است.
ویژگی هایی که نشان می دهد یک فرد مهارت رفتار سیاسی دارد یا خیر.
مشاهدهگر بودن و چشم تیزبین داشتن
قدرت تأثیرگذاری روی دیگران
اوج تأثیرگذاری زمانی است که ما انعطافپذیری داشته باشیم و بتوانیم با هر فرد، مطابق نیازها و ترجیحات او برخورد کنیم. ی جورایی حیله گری.
شبکهسازی و ائتلاف
صداقت، سادگی و یکپارچگی( این خیلی عجیبه حتما بخونید)
مطالعات نشان میدهند که افرادی که میخواهند رابطه را بر ضابطه حاکم کنند و منافع خود را به پیش ببرند، حداقل در ظاهر باید افرادی ساده، صادق و قابلاتکا به نظر برسند.
رابطهسازی و پیشبرد منافع شخصی بر اساس رابطه، زمانی امکانپذیر است که طرف مقابل، احساس نکند با یک «معمای پیچیدهی چندوجهی»روبروست.
پیچیدهترین و سیاستمدارترین افراد، اتفاقاً پیچیده و سیاسیکار بهنظر نمیرسند. به همین علت، دیگران راحتتر به آنها اعتماد میکنند و با آنها وارد تعامل فردی (خارج از رابطهی سازمانی) میشوند.
در هر سازمانی ممکن است مقداری رفتار سیاسی وجود داشته باشد. اما اگر این رفتارها افراطی، تکرارشونده و بیپاسخ باقی بمانند، سلامت روانی تیم و عملکرد واقعی سازمان را تهدید میکنند.
در مجموع یک شخص که سیاسی کاری دارد زمانیکه به شما نزدیک می شود، برای ایجاد یک ارتباط سالم و تبادل اطلاعات و دوستی نیست. فقط منافع شخصی.
گوگل با ترکیب سایت متمم