هفت سال پیش. دقیقاً روزی شبیه به این دنیا قرار بود تموم بشه. کمی روشنتر از این وقت روز و زیر شرشر بارونی که از دیشب میبارید و من رو به وادی اینکه نکنه دنیامون قراره با این بارونی که حتی نمیخواد قطع بشه و تبدیل به سیل شه ببره ایستاده و خیره به چهرهاش بودم. با نگاهی که حتی الان هم جزئیاتش خاطرم هست، بدون اغراق، ساده، بیآلایش و غرق افکار آیندهای که میتونستیم باهم داشته باشیم ایستاده بودم. دو نفر دیگه همون موقع کنارمون بودن و بحث جدی راجع به آیندهی ما میکردن که حتی جزئیاتش یادم نیست؛ فقط شکلک درآوردنهاش پشت سر یکی از اون اشخاص رو یادمه که تنها چیزی بود که میتونست من رو از افکار آیندهی باهممون جدا میکرد و باعث میشد مثل یه بچه بخندم. مثل موش آبکشیده شده بودم و برام مهم نبود. توی اون شرایط فقط دیدنش و ادامه داشتن اون لحظهی بهخصوص تا ابد برام ارزش داشت. تا به اون لحظه شادترین لحظات زندگیم رو پیشش گذروندم، اما دنیا واقعاً برای من بعد از اون روز تموم شد. بیست و یک دسامبر سال دوهزار و دوازده قرار بود دنیای ما تموم بشه، اما فقط دنیای من تموم شد و لحظات شاد خیلی کمی رو بعد از اون به خاطر میارم. بعد از اون روز فقط یک چیز تمومی نداشت و اون هم "ادامه داشتن همون لحظهی بهخصوص تا ابد" برای من بود. هر سال که به این روز میرسم دوباره یادم میفته که دیگه نمیتونم و این پایان من بود.