آخرین ترمم بود و به زودی فارغ التحصیل می‌شدم. البته قبل از آن باید غول سر سخت و بزرگی را پشت سر می‌گذاشتم. ترم آخر بودم و درسی از اولین ترم را باید پاس می‌کردم. به سختی سرکلاس‌هایی حاضر می‌شدم که سه چهار ترمی بچه‌هایشان را می‌شناختم. حالا قرار بود سر کلاسی بروم که هیچکس را نمی‌شناسم و بدتر از آن با یک مشت بچه‌ی کم سن و سال هم باید همکلاسی می‌شدم.
قطعاً دو هفته‌ی اول را نمی‌رفتم. برنامه داشتم دو هفته‌ی بعدی را نیز به همین منوال پشت سر بگذارم. هفته‌ی پنجم از راه رسید و موکولش کردم به هفته‌ی ششم. هفتمین هفته را با فحشی به خودم شروع کردم و خود را ارجاع دادم به هشتمین هفته. دیگر راه فراری نداشتم و باید سراغ کلاس می‌رفتم. بعد از چند دقیقه پشت در ایستادن و کلنجار رفتن با خودم، بالاخره با اکراه تمام داخل شدم. همه‌ی دخترها فنچ‌هایی بودند که همین دیروز در مدرسه مجبور بودند یونیفرمی گشاد به تن کنند که اگر ملکه‌ی زیبایی هم بودند، زشت نشانشان می‌داد و الان هر جور که دوست داشتند لباس می‌پوشیدند و آرایش می‌کردند. این خود نشان دهنده‌ی کودک بودنشان از لحاظ فکری بود. پسرها هم هزارماشالله با تمامی فسق و فجورهایی که کرده بودند شکمی هم اندازه‌ی زنی آبستن داشتند و صورتشان در ریش و سیبیل‌هایشان گم شده بود.
ته کلاس جایی که ابداً دیده نشوم را پیدا کردم و خودم را قانع کردم از یکی از پسرهایی که حداقل همسن و سالم بود سوالاتی راجع به درس و پیشروی‌اش و اینطور مسائل بپرسم. بعد از اینکه تمامی جواب‌های لازم را گرفتم، خودم را مجاب کردم که سن و سالش را بپرسم و وقتی متوجه شدم پنج سال از من کوچک‌تر است، نه تنها فقط یکه نخوردم و سکته‌ای خفیف کنارش کردم، بلکه قسم خوردم دیگر این سوال را از هیچکس نپرسم تا به سلامتیم ضرری نرسانم.
استاد بعد از تاخیر چهل و پنج دقیقه‌ای آمد و تمام دلخوشیم چهره‌ی آشنایش بود که دیدم. اما یادم رفته بود که اخلاق چندانی ندارد! بدون هیچ معطلی شروع به درس دادن کرد و از همه خواست کاغذ و قلم‌هایشان را آماده کرده و اتود بزنند. من بی خبر از همه جا و هاج و واج فقط بقیه را تماشا می‌کردم که چقدر سریع کار درخواست شده را انجام دادند.
از پسری که کمی پیش با وی گفت و گو داشتم درخواست کاغذ کردم و تنها جوابی که شنیدم تکان دادن سری بود به معنای نه!
استاد بلافاصله بعد از اینکه دید فقط این طرف و آن طرف را نگاه می‌کنم، شروع کرد به کنایه زدن که چرا بیکار نشسته‌ام و تشر زدن.
نمی‌دانم چرا و از کجا، اما حس غریبگی خاصی درونم به وجود آمد. طوری که می‌خواستم بلند شوم و با سرعت هر چه تمام‌تر از آن مکان فرار کنم و دیگر هیچ‌وقت پایم را در آنجا نگذارم.
چشمانم را بستم و چند نفس عمیق کشیدم تا شاید کمی حالم جا بیایید و درهمین حین فکر کردم که بهتر است همین الان بلند شوم و با معذرت خواهی از اینکه کلاس را اشتباهی آمده‌ام بروم. بهترین نقشه‌ای بود که در عمرم کشیده بودم. قبل از اینکه چشمانم را باز کنم لبخندی از سر پیروزی زدم و چشمانم را باز کردم و درست مقابلم و روی میز چند صفحه کاغذ سفید دیدم. به همان سرعتی که لبخند تفکراتم روی لبانم شکل گرفته بود، به همان سرعت هم خشک شد و جایش را به تعجب داد. سمت چپم را نگاه کردم و دیدم که پسر مذکور به سختی مشغول اتودی که می‌زد است. به سمت مخالف چرخیدم و اولین بار متوجه دختری که آنجا نشسته بود شدم. فهمیدم که کاغذها را او به من داده. ناخودآگاه و بی‌اختیار اشاره کردم که مدادی برای طراحی ندارم و همانطور که سرش پایین و مشغول کار خودش بود، مدادی از کیفش خارج کرد و به من داد.
در نگاه اول شاید شبیه زلزله‌زده‌ای بودم که بعد از ماه‌ها بالاخره کمک‌های مردمی دریافت کرده بود. اما خودم بهتر می‌دانم که احساسی متفاوت از تعجب بیش از اندازه، خوش‌حالی و کلی پرسش داشتم. بزرگ‌ترین سوالم هم بعد از اینکه چرا اصلاً وجودش را از ابتدا حس نکرده بودم، این بود که چرا همچین کاری کرد.
سعی کردم خودم را سریع جمع و جور کنم تا آن جو سنگین از طرف استاد را خاموش کنم. شروع به انجام دادن فرمان‌هایی که صادر شده بودند کردم و تمام کلاس به همان طریق سپری شد.
وقتی زمان تمام شد و آماده شدم تا زودتر از شر کلاس رها شوم، همان دختر صدایم کرد و گفت: "کلاس بعدی ساختمان کناری و کلاس صد و دو است." دوباره بهتم زد. اینبار افکارم را موکول کردم برای بعد و سریع با سری رو به پایین جواب دادم که فقط همین کلاس را با هم داریم. آهانی از سمتش شنیدم و سریع خارج شدم.
موقع برگشتن به چند مورد فکر می‌کردم. اول اینکه چرا اینقدر بیشعور شده بودم و حتی از وی تشکر هم نکردم. مهم‌تر از آن فکر و ذکرم این شده بود که چرا به آدمی مثل من باید کمک می‌کرد. و تازه متوجه شدم این اولین و تا به اینجای کار آخرین باری بود که کسی نسبت به من مهربانی و کمک می‌کرد. طوری که الان و بعد از گذشت سالیان سال هنوز این محبت را فراموش نکرده‌ام و شاید در به در و دنبال محبتی حتی به این کوچکی، اما با این تاثیرگذاری می‌گردم. مهربانی که اگر در زندگیم داشتم، شاید اینقدر دنیایم سیاه و سفید نبود و غرق باتلاقی از احساساتی بی‌جا نبودم که هر روز و هر روز بیشتر درونش فرو می‌روم و انتظار کمکی از سوی هر کسی را دارم.
اما هیچ یک از این‌هایی که گفتم مرا اذیت نمی‌کند. نه لمسی کوتاه که این باتلاق را برایم قابل تحمل‌تر کند، نه نبودن محبتی که برایم بس است و حتی می‌توانم با داشتن این محبت بدون هوا و غذا سالیان سال زندگی کنم و نه حتی پشیمانی از اینکه چرا از او تشکر هم نکردم. هر روز که از خواب بیدار می‌شوم، فقط و فقط حسرت یک چیز را می‌خورم؛ چرا از خواب بیدار شدم؟
