مبین جز معدود آدم‌هاییست که در زندگیم شناخته‌ام و از صمیم قلب دوستش دارم. از اولین روز و اولین برخورد تمامی رفتارهایش برایم خوش‌آیند بودند تا به همین لحظه که به شدت روح و روانم درگیر خودم و اطرافم است و بی‌راه نگفته‌ام اگر بگویم تاثیرات این پسر مرا به اینجا کشانده. تا جایی که من می‌دانم این اواخر درحال دست و پنجه نرم کردن با یکی از بزرگ‌ترین غول‌هایی زندگیش بود و نتیجه هرچه که شد، الان از آن گذر کرده. اما به همین سادگی بود که به آن اشاره کردم؟ مبین شخصیت بسیار قوی، با سلیقه‌ی موسیقیایی و هنر زیبا، فردی پرتلاش و ایستی ناپذیر –فارغ از تمامی مشکلاتی که سد راهش هستند- و در نهایت و برعکس چیزی که خودش فکر می‌کند بانمک و شاد است. خب همگی ما پستی‌ها و بلندی‌هایی را از سرمی‌گذرانیم، اما اینکه در تمامی این شرایط همیشه توانسته به سخره بگیرتشان و طنزی –نه کلمات رکیک و نه تکه کلام‌های بی‌نمک- از آن شرایط سخت بسازد، همین تبدیلش می‌کند به یکی از بانمک‌ترین آدم‌هایی که می‌شناسمشان و دیدن اسمش هم باعث نقش بستن لبخند روی لبانم می‌شود.
اما نمی‌خواهم بیشتر از این از هدف نوشته‌ام دور شوم. کاری که مبین این اواخر بیشتر از همیشه با خودش انجام می‌داد و جز توی چشم زننده‌ترین رفتارهایش بود، تحقیر و خود سرزنشیش بود. چراییش را نمی‌دانم و در حوصله‌ی این متن نیز نمی‌گنجد. اما این را خوب می‌دانم که شاید دورنمای کاری که با خود انجام می‌دهد احتمالاً اصلاً دلچسب به نظر نرسد، اما در طولانی مدت کمک حالش خواهد بود. شاید هم نه. اما دلایلی برای حرفم دارم.
- این خود سرزنشی محرک شخصی و رو به جلوبرنده‌اش است، بی آنکه احتیاج به شخصی داشته باشد که هروقت انرژی‌اش ته کشید دوباره و چندباره تشویقش کند و روحیه بدهد.
- قبل از اینکه کسی حتی مجال گوشزد کردن اشتباهش را به وی کند، مبین قبل از هرکسی می‌داند که اشتباهش کجا بوده و آن را رفع کرده است.
- در انتخاب اشخاص درست، در مکان‌ها و زمان‌های به جا چند هیچ از خیلی‌ها جلوتر است. چون تجربیاتش بهترین استادش بودند.
شاید یک کوه بزرگ مقابل خودش ببیند و آن‌ها عذاب و رنجیست که در طول این مسیر متحملش می‌شود. رنج حس پوچی و یاسی که به راحتی به رخت خوابش می‌خزد و خواب را از چشمانش می‌رباید. رنج تنها بودن و درک نشدنش از سمت تمامی اطرافیانش. غم تماشای تمامی ضعف‌هایش که گوشه‌ی رینگ بدون گارد پیدایش کرده‌اند و مشت حواله‌ی سر و صورتش می‌کنند. حس بی‌ثمر بودن تمامی کارهایی که الان انجامشان می‌دهد و هروقت به آن‌ها نگاه می‌کند انگار در عمیق‌ترین چاه جهان است که هیچ پرتوی خورشیدی به آن نمی‌رسد و جز سیاهی مطلق چیزی احاطه‌اش نکرده و هرچه چشم‌هایش را می‌بندد و باز می‌کند، تفاوتی در هیچ کدام این حالت‌ها نمی‌بیند و وحشتی وصف ناپذیر تمامی وجودش را می‌گیرد که نکند بلایی سر چشمانش آمده که هیچ نوری به آن‌ها نمی‌رسد.
و اگر تمامی این رنج‌ها کمرش را خم نکنند و بتواند چند صباحی بیشتر دوام بیاورد تا بالاخره آب‌دیده شود، به نظر من یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای زندگی هر انسانی را کسب کرده.
الان و در این لحظه‌ی نگارش این متن تحت تاثیر رفتار مبین هستم و اطلسی هستم که بار تمامی این رنج‌ها روی دوشم است و نمی‌دانم چه بلایی سر من هم خواهد آمد. شاید مبین فقط بهانه‌ای بود برای دلداری دادن به شرایط حال حاضر خودم. شاید من خودم مبین هستم. اما در انتهای کار و با تمامی این احوالات فقط یک آرزو دارم و آن هم با بهترین نتیجه از این شرایط گذر کردن است.
