دههی پیش با هم آشنا شده بودیم. من اواخر سالهای تحصیلم بودم بیست و دو سال داشتم و او تازه انتخاب رشته کرده بود و هجده ساله. من خسته از تکرار مکرراتی که تمامی این سالها دیده بودم و حرفی جدید برای شنیدن و تصویری نو برای دیدن نداشتم و او سرخوش و شاد از دورهای جدید که در زندگیش شروع شده بود، بود. حکم پیری را داشتم که تلاش در انتقال تجربیات شکسته خورده و نخوردهام به او را داشته و او گوشی شنوا برای این پیر بود. نمیدانم بعد از شنیدنشان به آنها عمل میکرد یا نه، اما همین که بعد از گفتنشان نفسی راحت میکشیدم برایم کافی بود. انرژی و سرحالیش من کز کرده را نیز کم کم داشت تکان میداد؛ من خسته از تکرار مکررات را. کم کم شور و اشتیاق را در زندگیم حس میکردم و شروع به انجام همان مکررات خسته ازشان میکردم. اما دنیا روی دیگرش را نیز دوست داشت به من نشان دهد. اصلاً خاطرم نمیآید چه شد که ارتباطمان قطع شد و دیگر هرگز خبری از او نشنیدم و همین هم کافی بود تا جرقهی تازه روشن شده به سرعت خاموش شود.
اواخر دههی پیش بود که یکهو و بیخبر از همه جا داخل یکی از همین شبکههای اجتماعی دم دستی مرا پیدا کرد، بماند که پیدا کردن منی که آویزان همان اسم چند دههای خودم با همان عکس هستم کار زیاد سختی نبود و این اتفاق خیلی زودتر از اینها هم میتوانست بیفتد، اما همین که اسمش را دوباره میدیدم حس دیدن کور سوی نوری داخل چاهی تاریکتر از شب اول ماه و سیاهتر پر کلاغ بود را میداد. این همه سال کجا بود و چه اتفاقاتی را از سرگذرانده و چه تجربیات جدیدی کسب کرده بود را قبل از اینکه بپرسم خودش شروع به تعریف کردن کرد و مرا غرق تماشا کرد.
اواخر سالهای تحصیلش بود. بعد از این همه سال با تجربهتر و پختهتر و یک نسخهی بهتر از خود دههی قبلیاش شده بود. آنقدر تجربه از سر گذرانده بود که انگار سی سال از آخرین گفت و گویمان که حتی یادم نیست کی و چه بود میگذشت. ناخودآگاه تیری به سمتم شلیک کرد و داستان مرا در طول این مدت پرسید. همان قدر که آخرین گفت و گویمان خاطرم نیست، به همان شدت خوب خاطرم است هیچ جوابی جز من و من نداشتم. چه میتوانستم بگویم وقتی زندگیم از همان موقع تکرار و تکرار و تکرار بوده؟ جرقهای به خاطر او روشن شده بود و با رفتنش خاموش شد و اکنون و بعد از این همه سال با بازگشتش انگار میخواست نسیم اسفند ماه را در من بدمد. نسیمی که یا من تحملش را نداشتم، یا او. چون بعد از تعریف کردن این داستان هم نسیم بینمان از بین رفت و هم جرقه برای همیشه در من خاموش شد. فقط اینبار آخرین گفت و گویمان را خوب خاطرم است. روزش را به او تبریک گفتم.
*****
اکنون دههای دیگر است. من اواخر سالهای تحصیلم است و بیست و دو سال دارم. چند روز پیش او را دیدم. سی و چهار سالش بود و فرزندی در آغوشش داشت.