خواهرم و –کمی بیشتر- من همیشه نوه‌های محبوب مادربزرگم بودیم. طوری که همیشه نوه‌های دیگر صدای اعتراضشان از محبت‌های زیادی مادربزرگ به ما سر به فلک می‌کشید.
چندین سال از مهاجرتم به این شهر می‌گذرد و بعد از این همه وقت، فکر کنم این دفعه‌ی سومی بود که مادربزرگ مهمانمان شده بود. پیرزن فرتوت‌تر از هر زمانی شده بود که به خاطر دارم. بی‌حوصلگی در صحبت‌ها و رفتارش موج می‌زد. غم از دست دادن شوهر، نگرانی برای فرزندانش که زندگی‌های مشترک‌شان به طلاق منجر شده بود و یا گذر عمر و بالا رفتن سن. تمامی این‌ها هرکدام به تنهایی می‌توانند کمر هر کسی را خم و اوقاتش را تلخ کنند. اما به شخصه فکر می‌کنم زحمت بزرگ کردن و نگه‌داری از بچه‌های فرزندانش مسبب تمامی این بی‌حوصلگی‌ها بود. تا فرصتی پیش می‌آمد می‌خواست چرتی بزند و آسوده چشم روی هم بگذارد. انگار تمامی این سال‌ها بیدار نگهش داشته بودند و الان و اینجا را مکانی برای یک چرت طولانی مدت می‌دید. دیگر آن قربانت بروم‌هایی که فقط مختص من بود و هرگز نه قبل از آن در زندگی‌ام شنیده بودم و نه خواهم شنید را نثارم نمی‌کرد. انگار نمی‌توانست مرا از نوه‌های کم سن و سالش تفکیک کند و فکر می‌کرد تا کمی محبت کند، همان بلا سرش خواهد آمد و حتی من با این سن و سال آویزانش خواهم شد و منتظر تر و خشک شدن.
جریانی که بیشتر مواقع به آن فکر می‌کردم و مادربزرگ هم مجدد خاطرم انداخت که انسان‌ها و شرایط مختلف بایکدیگر متفاوت‌اند و باید بینشان فرق گذاشت و همه را به یک چشم ندید. حرفی که چند وقت اخیر از دو شخص مختلف شنیده‌ام که اگر تجربیات خوشی از آدم‌های اطرافم نداشته‌ام، قرار نیست اوضاع به همین منوال سپری شود و حتماً آن بیرون آدم‌هایی هستن که رفتاری متفاوت داشته باشند. اما نمی‌توانم این حرف را قبول کنم. چطور می‌توانم به احتمالاتی که معلوم نیست چقدر واقعی هستند دل خوش کنم و برعکس تمامی تجربیات گذشته‌ام که همیشه خلاف این گفته را ثابت کردند را نادیده بگیرم؟
آیا واقعاً امیدواری آخرین ریسمان انسان است که به آن چنگ می‌زند تا زندگی‌اش را ادامه دهد؟ حداقل برای من یکی و در این مورد که به هیچ وجه صدق نمی‌کند.
