دوست داشتم برای اولین بار توی زندگیم احترام بذارم به احساسات و خود لعنتیم، اما دارم می‌بینم آخرش قراره برگردم و بگم من هم پر از اشتباه بودم و بابتشون معذرت می‌خوام. حتی با اینکه باز هم به زبونشون میارم، اما می‌خوام بدونی اینطرف من چه حس و حالی تمام این مدت داشتم. اینکه همیشه تا اومدم بهت بگم مشکل چیه، سریع سرکوبش کردم و از حال تو پرسیدم.
ازت متنفرم؟ دوستت دارم؟
جوابش داستان کفش‌هایی هست که برات فرستادم. دارم دنبال سایَت می‌دوم. سایه‌ای که باهام مهربونه و می‌خواد حرف‌هام رو بشنوه، می‌خواد کمکم کنه، اما فقط باید همیشه دنبالش بدوم و هیچ‌وقت نگیرمش، چون برای من واینمیسته تا بشنوتم و همیشه ده قدم باهام فاصله داره. آره هنوز دارم دنبالت می‌گردم. حتی توی شهری که توش نیستی.
و این یه حرف برای زدن نیست و واقعاً دنبالت می‌گردم توی شهری که چند صد کیلومتر ازت فاصله داره.
"فاصله".
چیزی رو یادت نمی‌ندازه؟ بهونه‌ای که آوردی برای اینکه بهم نه بگی. چون فاصله بینمون بود. همیشه نفرین کردم که چرا اینقدر دور هستیم. اما اطرافیانم رو می‌بینم با همین فاصله و حتی بیشتر این داشتن، باز هم باهم بودن. چطوری؟ پس چرا من آدم‌های شبیه به تو رو اینجا می‌بینم و فارغ از اینکه تو نیستی خوشحال می‌شم که حس و حال شبیه به تو بودن رو پیدا کردم، اما تو نتونستی این کار رو کنی؟ اینجاست که فکر می‌کنم گولم زدی با حرف "فاصله".
