این بار خواب نبودم که بیدار شوم. بیدار بیدار بودم. در هوشیاری کامل. از روی صندلی بلند شدم و جای خالیت را روی تخت دیدم. تختی که صاحبش هستی و برای چندین سال روی آن دراز می‌کشیدی، استراحت می‌کردی و می‌خوابیدی و الان خالی‌اش می‌دیدم. نصف شبی ترس کاری با قلبم کرد که حسش کنم. لرزید از اینکه "پس او کجاست" و "باید پیدایش کنم" و ای وای که اگر پیدایش نکنم. یک قطعه‌ی بزرگ از زندگیم گم شده که باید پیدایش کنم. پاهایم با فکر کردن به این موضوع سست شد و تاریکی نیمه‌های شب حالا چهره‌ی واقعی خود را نشان دادند. ترسم چند برابر شد. اما هیچ‌کدام این‌ها ترس واقعی نیستند. ترس واقعی آنجایست که دیگر نیستی و نمی‌توانم صدایت را بشنوم. ترس واقعی کور شدن نیمه شب از تاریکی و نبود نور نیست، بلکه از نبودن و ندیدن توست. اگر نتوانم تو را ببینم، دیگر چه فرقی دارد شب باشد یا روز، نوری باشد یا نه.
همه‌ی این اتفاقات برای شاید کمتر از یک ثانیه اتفاق افتادند و دوباره پوچ بودن زندگیم را به من نشان دادند. جریانی که دارم با آن زندگی می‌کنم. با واقعیتی که با من است. با دیگر نبودنت.
