تا حالا به این فکر نکرده بودم که خواب‌هام چه رنگیه. یعنی موقعیتش پیش نیومده بود. حداقل تا آخرین خوابی که دیدم و متوجه شدم خواب‌های رنگی می‌بینم. اما مگه رنگی بودن خواب مهم هست؟ شاید برای من اینطور نیست. همیشه به کیفیت فکر کردم تا به کمیت و باید بگم خواب‌هام برام واقعی‌تر از زمان بیداریم هستن. حسشون می‌کنم. نه مثل زمانی که از ارتفاعی پرت می‌شی و از خواب می‌پری یا زیرپات خالی می‌شه و پاهات رو توی خواب تکون می‌دی. این‌ها خیلی سطحی هستن. من همیشه تو رو حس می‌کنم. تویی که میای توی خوابم و به حرف‌هام گوش می‌دی. تویی که توی خواب نوازشم می‌کنی و توی عالم رویا گرمای دستت رو روی پوستم حس می‌کنم. تویی که اجازه می‌دی بهت تکیه بدم و توی خواب‌هام آسوده بخوابم. کارهایی رو باهم انجام می‌دیم که هیچ‌وقت جرات انجام دادنشون توی دنیای واقعی رو نداشتم و تو این حس رو توی من بیدار می‌کنی و به جلو هولم می‌دی و کاری می‌کنی که حس می‌کنم بچه دبیرستانی هستم که داره تلافی تمام جوونی‌هایی که نکرده رو الان از سر دنیا درمیاره. و چقدر عاشق این هستم بخوابم و دوباره تو رو توی خواب‌هام ببینم؛ آشنایی که داشتنش بزرگ‌ترین خوش‌حالی زندگیم هست. و چقدر متنفر این هستم بخوابم و دوباره تو رو توی خواب‌هام ببینم؛ غریبه‌ای که داشتنش بزرگ‌ترین غم زندگیم هست.
تویی که نمی‌شناسمت و هر شب بی اجازه خودت رو دعوت می‌کردی به آروم‌ترین ساعت‌های زندگیم و توشون سرخوشانه می‌خندیدی و پا می‌کوبیدی. تویی که نه تنها آدمی مثل تو رو توی زندگیم نداشتم، بلکه تصور داشتنش هم توی فکرم نمی‌گنجید. هیچ‌وقت از خودت پرسیدی این غریبه‌ای که حتی نمی‌شناسمش کی هست که به خواب‌هاش می‌رم؟ هیچ‌وقت پرسیدی شاید مامور شکنجش هستم و نمی‌ذارم حتی چند ساعت رو راحت باشه و دیگه مغزش با اتفاقات دور و برش کلنجار نره؟ تمامی این بلاها رو سر من آوردی و احتمالاً همین بوده که هیچ‌وقت به رنگ خواب‌هام فکر نکردم. جز آخرین خوابی که ازت دیدم و تمام جزئیات و رنگ‌هاش رو به یادم میارم. شاید چون آخرین خوابی بود که ازت دیدم. اما با همه‌ی این شکنجه‌ها باز هم می‌خوابم و آرزو می‌کنم تا شاید تو رو ببینم. غریبه‌ی مهربون و مهمون ناشناس خواب‌های من.
