
اولین تصویری که از زندگیم خاطرم است، مربوط به دو یا سه سالگیم، زمانی که صبحها با مادرم از خانه و خیابان فرعیاش به سمت خیابان اصلی راهی میشدیم میشود. خیابانی طویل برای پاهای یک بچه. درمیان مسیر سطل زبالهای بزرگ و نارنجی رنگ قرار داشت که گربهها کنارش ضیافتی برگزار کرده بودند و وقتی بهشان میرسیم از مادرم اجازه میخواهم تا بروم و "پیشته"شان بکنم و به محض صادر شدنش به سمتشان با تمام سرعت میروم و پیشتهای از اعماق وجود میکنم. متاسفانه آنقدر صدایم بلند نبود که حتی باعث گزیده شدن کک گربههای مذکور شود و ما مسیر را ادامه میدهیم تا در ابتدای خیابان اصلی سوار ماشین شویم و راهی.
کمی دورتر و دورتر شویم. آن طرفتر و درست از داخل خانهمان، خواهرم از پنجرهی کوچک اتاقش به ما و تمام جریانات نگاه میکند. تا جایی با چشمهایش دنبال ما میآید که تبدیل به نقطههای کوچکی شدیم و سوار ماشین دیگر کامل از نگاهش محو میشویم.
بعد از شنیدن داستانی که برایش تعریف کردهام میگوید همیشه از اتاق که خارج میشود و من هم به دنبالش، منتظر صدای کلید لامپ میشود که بزنم و پشت سرش از پلهها پایین بروم. ادامه میدهد که این صحنه، صدای کلید و راهروی منتهی به پلهها برایش تبدیل به تصویری ابدی از من در ذهنش شده. تصویری که هرگز فراموشش نخواهد کرد.
تصویر گربهها و پیشته و سطل زبالهی نارنجی بچگیم فراموشم نخواهد شد.
تصویر تبدیل شدن من و مادرم به نقطههایی که سوار ماشین محو میشویم فراموش خواهرم نخواهد شد.
و تصاویر ابدی از هرکدام ما که در ذهن دیگری فراموش نخواهد شد.
اگر بخواهم زندگی تک به تکمان را ارزشگذاری کنم، فقط به واحد خاطرات میرسم. خاطراتی از ما که در قاب ذهن اطرافیان و دوستارانمان شکل گرفته و حتی بعد از ما هم زندگی خواهند کرد. من امروز برای بار دوم در زندگیم و بعد از شنیدن داستان صدای کلید لامپ ابدی شدم.