موهای سمت راستم و سمت چپ آینه طوری ریخته بودند که می‌شد پوست سرم را دید. چین و چروک زیادی روی صورتم داشتم. نه به آن اندازه که انگار ساعت‌ها زیر دوش آب مانده باشی و پوستت چروک شود، اما به اندازه‌ای برای یک جوان محسوس بود که انگشت‌نما می‌شدم. این فقط وضع ظاهریم بود و در باطن حتی به مراتب اوضاع و احوالم بدتر هم بود. سالیان زیادی از زمانی که توسط جنس لطیف‌تر لمس شده و بویشان به مشامم خورده بود و گفت‌وگویی بینمان رد و بدل شده بود می‌گذشت. تاثیرش طوری بود که هر روز مرا چرکین‌تر، فرتوت‌تر، خشن‌تر و بی‌روح‌تر قبل نمایان می‌کرد. ولی آیا تمام ماجرا همین بود؟ یک لمس کوچک؟ رایحه‌ای دل‌انگیز؟ هم‌صحبتی که نمی‌دانم اسمش را می‌شود هم‌کلام گذاشت وقتی من فقط شنونده بودم و هیچ کلامی به زبانم نمی‌آمد؟ هر چه که بود احوالات الانم را اینطور دگرگون کرده بود و مرا خسته‌تر از تمامی سال‌هایی که زندگی کرده بودم نشان می‌داد. هر روزم به اندازه تمامی سال‌های سپری کرده عذاب بود و عذاب.
*****
تن و جان و روح مرده‌ام زنده‌تر می‌شود وقتی غرق در آغوشش می‌شوم، بخشندگی‌اش بیشتر و بیشتر می‌شد و مرا به خود نزدیک و نزدیک‌تر می‌کرد. نمی‌دانم چرا چشمانم شروع به اشک ریختن کردند و بی‌آنکه جلویشان را بگیرم و بابت کثیف کردن لباسش معذرت خواهی کنم، به گریه کردن ادامه دادم. انگار قلب یخ زده‌ام بود که ذوب شد و چشمانم راه فرار یخ‌های آب شده بودند.
دستانش وقتی دستانم را گرفتند و به جای خود هدایتشان کردند، دستانش وقتی روی پشت خمیده‌ام قفل شدند، شانه‌هایش وقتی امن‌ترین مکان برای ترکیدن بغضی که سال‌ها یدک می‌کشیدمش، سینه و قلبش که روی قلبم بود و ضربان آرامَش را حتی از ضربان تند خودم بیشتر احساس می‌کردم و تمام تنش که رفته رفته جذبش می‌شدم و حل می‌شدم درونش و برای اولین بار فارغ از همه چیز می‌شدم. تک به تکشان، جز به جز خاطرم است.
همه‌ی این اتفاقات شاید کمتر از دو دقیقه طول کشید و همین برای من خسته کفایت می‌کرد و مطمئنم اگر ادامه داشت، درون خواب از گرمای آغوشش ذوب می‌شدم و دیگر هرگز چشمانم باز نمی‌شد.
*****
تنها صدایی که خاطرم می‌آید فقط یک سوال جواب کوتاه بود که بینمان رد و بدل شد.
- فقط همین را می‌خواستی؟
-از اولین باری که دیدمت همین را می‌خواستم.
