آستانهی چهل سالگیم را فرتوتتر از من بیست و دو سالهام میبینم. من بیست و دو ساله جوان بود، اما هیچ آرزویی در سر نداشت. آرزوهایش مرده بودند. فقط یک دست نامرئی بود که همیشه به جلو هولش میداد. نمیدانم آن دست چه بود و برای چه اصرار داشت تا به پیش بروم و این آستانهی چهل سالگی فرتوتتر از بیست و دو سالگیام را ببینم، اما با همهی این احوالات من اینجا هستم. بدون هیچ شخصی کنارم. تنهای تنهای تنها.
پدر و مادرم سالیان سال است که دیگر در این دنیا نیستند و از همان لحظهای که رفتند زندگی نباتی من هم آغاز شد. دنیا رنگش را باخت و غذاها دیگر مزه نمیدادند و گلها بویی از خود طراوت نمیکردند. خواهری که چندین سال است که ندیدمش و تصویرش به قدری در ذهنم کدر است که اگر قاب عکس روی دیوار نبود حتی چهرهاش را خاطرم نمیماند. از اول هیچ فامیلی نداشتم و الان هم احتمالاً دیگر آن چندتایی که بودند زیر خاک هستند. آدمهایی را خاطرم میآید که زمانی دوست مینامیدمشان اما انگار همیشه این من بودم که به این کلمه اعتقاد داشتم و بعد از سربازیم که فاصلهای بینمان افتاد، آنها هم از رفاقت مرخص شدند. من آستانهی چهل سالگی حتی از همان بیست و دو سالگیم میدانستم قرار نیست خلاء بزرگی که هیچوقت نفهمیدم چیست اما در زندگیم بود پر شود و حالا که موهایم از آدمهای هفتاد ساله هم سفیدتر است خود را در وسط شهری شلوغ میبینم که هیچ شخصی نیست که دستش را بگیرم و گوشهای بکشمش و از اتفاقاتی که وقتی جوانتر بودم دوست داشتم رخ دهد بگویم. بگویم که عروسی خواهرم را میدیدم و گوشههای ذهن شلوغ و پلوغم دوست داشتم چنان روزی را تجربه کنم و همان لحظه میدانستم که هرگز چنین اتفاقی برای من نخواهد افتاد. چون هیچوقت شخصی را ملاقات نخواهم کرد که من پر از نقص را با همین کج و کولگیم بپذیرد و به فرض محال اگر هم پیدا میشد آنقدر دیر بود که پدر و مادری کنارم نبودند تا ببینند فرزندشان برای اولین بار در زندگیاش از ته دل میخندد و حتی اگر آنها هم بودند، من نبودم. منِ در آستانهی چهل سالگی، فرتوتتر از بیست و دو سالگیم نیستم و هرگز قرار نیست این چهل سالگی را تجربه کنم. چون من خیلی وقت است که مردهام.