روند تبلیغات و اطلاع رسانی تئاتر در روزهای بحرانزده ی کرونایی برای اهالی تئاتر هر روز سختتر و سختتر میشود و هیچ گاه از سوی مدیران کل ، مسئولین ارتباطات تئاتر دیده نشده است ، فعالین روابط عمومی و تبلیغات در حوزهی تئاتر با هماندیشیهای متعدد سعی بر آن داشت تا نقاط بحران اطلاعرسانی و ارتباطات تئاتر را بر شمارد تا اصلاحی در این روند صورت گیرد ، اما انگار گوش مدیران یا از این مصائب پر است و جایی برای شنیدن حرف تازه نیست یا دلیلی برای توجه به بحران های طراحان ارتباطات تئاتر نمی بینند ، شاید هم همچنان در توییت های متعدد وزیر محترم ارشاد اسلامی جایی برای تئاتر یافت نمی شود .
هفتهها پشت سر هم ، قطره چکانی به تعطیلات سالنهای تئاتر اضافه میشود، اما فراموش نکنید فروش بلیتهای نمایشهایی که در تلاش اند با زحمت فراوان چراغ تئاتر را در این روزها روشن نگاه دارند با حجم بی اعتمادی مخاطبین به سالنهای تئاتر به دلیل گسترش ویروس ، سرد شدن هوا ، آلودگی هوا و همچنین عدم مدیریت بحران جهت قرنطینه ی شهرها پیش از تعطیلات و مسافرت به جا یا نه به جای تعداد کثیری مسافر در میان شهرهای کشور و انتشار ویروس ؛ کار سادهای نیست و هر گروه نمایش برای هر بار باز و بسته شدن سامانههای بلیت فروش و اطلاع رسانی مجدد مبنی بر به روی صحنه رفتن یا نرفتن نمایش اش بر صحنه ، جان بر لب می شود در حالی که هزینههای هنگفتی در این روزهای کم مخاطب به گروههای نمایشی متحمل می شود ، از یاد نبرید هر گروه نمایش براساس فاصلهگذاری اجتماعی اثر خود را به روی صحنه می برند و عملا با حذف روند تبلیغات کاغذی ، عدم حمایت در تبلیغات محیطی از سوی مراکز زیربط ، هزینههای بالای تبلیغات مجازی و افت شدید مخاطب و از همه مهمتر حذف جدی تئاتر از سبد خرید خانوار به دلیل مشکلات معیشتی و اقتصادی میتوان با قاطعیت اعلام کرد هنرمندان تئاتری فرقی با جان باختگان کرونایی ندارند ، گویی آدمهای عمودی در کنار آدمهای افقی زیست میکنند ، زیستی نباتی فاقد واکنشهای شناختی و سوال اینجاست آیا مدیرانی که به قولی پشت میزهای خود با اسپری های الکل و ماسک های چند لایه نشسته اند در اغما به سر می برند ؟
کرونا ماشه ای بود بر اسلحهی عدم امنیت شغلی اهالی تئاتر و اندک امیدی که روز به روز جایش را به فسردگی و بی جانی میدهد ، پیش تر تصور میکردیم ارتباطاتِ موثر راه گشای مشکلات است اما فراموش کردیم تاثیر پذیری این ارتباط را سنجشی جز تلاش و امید اهالی تئاتر تعیین میکند و صدای دادخواهی ، اعتراض و تثبیت جایگاه حقیقی هنرمندان و علی الخصوص فعالین حوزه ی ارتباطات ِ تئاتر همواره مغفول مانده است ، اما وقت دست شستن از زیستن تئاتر بر صحنههای سرزمین هیچگاه فرا نمیرسد ، حالا سوال بزرگ اینجا مطرح می شود که برای بقای نباتی اهالی تئاتر آیا باید دست به کاری دیگر زد یا می بایست برای کمای ابدی چشم انتظار بمانیم؟"
تئاتر از سوم اسفند ماه هزار و سیصد و نود و هشت به دلیل شیوع ویروس کرونا تعطیل شد و بازگشاییهای موقت و تعطیلی های مجدد و اطلاع رسانی قطره چکانی آسیب بزرگی به روند بقای هنرنمایشی زده که گویا لطمات آن نه تنها جبران پذیر نیست بلکه مدیریتی برای آسیب کمتر در این عرصه نمی شود .