1396

خوش نبودیم با هزار و سیصد و اندی و شش
اندی اش را هم نود دان بود سالی پر تنش
سال پر رنج و بلا با شور و شادیهای کم
بارش و برفی نیامد گشت دلها پر ز غم
خشکی سال و حوادث آمدند از پشت هم
کوه بی رحم دنا حتی نکرد او پشت خم
کوهبنان لرزید و کرمانشاه امد زلزله
ماتمی آمد ربوده هرچه شور و ولوله
کشتی سانچی چو شد در قعر دریا ناپدید
موجی از نومیدی و اندوه و غم بر ما رسید
ای خدا دانیم تو می خواهی صبوری را ز ما
لطف تو خواهد برد این بخت شوری را ز ما
رو به سویت آوریم خواهیم ز تو یک حال نو
یاور هر بینوایی ما شویم در سال نو
هر کجا ایران و ایرانی بود دلشاد کن
مردم محبوب ما از بند غم آزاد کن
بارشی دادی به سال نو خدایا شاکریم
همنوا با بلبل گلزار ما هم ذاکریم
با امید و شور می سازیم ما ایرانمان
سر زمین لاله های سرخ سردارانمان
ای خوش آن روزی که آید منجی دهر و زمان
رنج و غم ها را برد سازد جهانی شادمان
آن زمان با هم شعار زندگی سر می دهیم
جغد نومیدی ز بام این جهان پر می دهیم

اسفند 1396 - رفسنجان