
دخترک تنها توی پارک
خورشید روی مود آفتاب
پسر؟ آماده رفتن ...
گل عشقش شده بود پرپر.
لیلا ... شده بود تنها
دل نازک و پر از این زخم ها؟
پسر غریبه ولی آشنا
اولش مجنون و الآن منفور
تو کوچه عاشق و تو پارک فارق
کادوی اولش یه ساعت بود ...

موقع رفتنش؟ اما راحت بود.
میگفت:من دیگه دوست ندارم
با تو بودن رو دیگه طاقت ندارم
پسرک خنجرش رو بیرون آورد
از دل لیلا عشقش رو بیرون آورد
اینبار به جای مجنون ...
لیلا،
دوری رو طاقت آورد.

پرنده ای بال شکسته
دوید به سمت منزل
سد چشاش شکسته
اشک چشاش رو شسته

اما دلش چه خسته ...
مجنون کجاست ببینه لیلی دلش شکسته؟
آخ هوا چه بی رحمه
خورشید هنوز هستش
ابر کجاست؟بارون ببار

لیلا جان خشمگین بود.
چشاش سرخ و غمگین بود.
تو دلش حرص میزد
دستاشو مشت میکرد،
لباش رو گاز میزد،
لیلا هنوز هم بوی مجنون رو این حوالی حس میکرد،
آخ دختر چه مظلومی
لیلا با خودش این را ذکر میکرد.

خسته از دست دنیا
در منزل تک بود و تنها
مادر کجاست ببینه؟ دختر اون غمگینه
پدر کجاست که لیلارو تو بغل بگیره
داداش کجاست که غیرت وجودش رو بگیره؟
تیغ تو دست لیلا
برای گردن کمینه
لیلا جان نکن
دنیا همینه
عشق همینه
در آینه نگاه کرد
لیلا به چهره خود
میخواست تمام شود
این زندگی بی خود
تیغ را نزدیک کرد به آن شاهرگ سرخ

نفس زد و نفس زد
تا گرم شد خون در رگ او
حال وقت انتقام است
لیلا در برابر خود
عشق مجنون دروغ است
لیلا چه کرد با خود؟
شاعر:محمد جواد حسنی نژاد