
غذاهای سنتی ایرانی متنوع و بین المللی هستند. عادتهای غذایی سنتی ایرانی از مدیترانه، یونان باستان رم و آسیا و از غذاهای خاص آنها الهام گرفته است.
ایران ادویهها هندی را وارد غذای خود کرده است و به دنبال آن دستورهای غذایی هماهنگ با ذائقعه ایرانی را در طول تاریخ ابداع کرده است.
از طرفی ادویههای ایرانی مثل نعناع، ریحان و گشنیز، زیره، میخک و البته زعفران از گذشته از طعم دهندههای مهم غذاهای مختلف در تاریخ ایران بوده است.
در آشپزی ساسانی و قبل تر از آن میوههای و دانهها جزو جدا نشدنی غذاهای ایرانی شدند. از این میان میتوان به گردو، پسته، انار و کنجد و اواع دانهها اشاره کرد. با طی گکردن دورههای مختلف غذاهای سنتی ایرانی رنگ و روی خاصی به خودشان گرفتند.
ترکیب متعادل میوهها، سبزیجات، گوشت ماکیان، سبزیجات معطر، دانهها و محخلوط آنها با برگ و عصاره گل رز اعتقاد اصیل در پس غذاهای سنتی ایرانی این است. چنین ترکیبی به عنوان رژیم عالی شناخته میشده که به بدن قدرت میدهد و آن را سلامت میکند.
ایرانیها در دوره بیزانس از علوم پزشکی یونان الگوی زیادی گرفتند. مفهوهایی مثل سردی و گرمی همه در بطن دانستههای پزشکی برای بالانس بدن تعریف گردید و غذاهای سنتی ایرانی و طرز تهیه آنها را به شدت تحت تاثیر خود قرار داده است. از این رو برای مثال دانههای سرد انار با گردوی گرم در غذا ترکیب میشوند تا خورشتها ایرانی به خود شکل و فرم بگیرند.
غذای سنتی قرنها است که ارزش و جایگاه بسیار بالای در ذهن افراد داشته است و تجربه میل غذا در رستوران سنتی ایدهای است که از آن بازه زمانی زیادی نمیگذرد.
از طرفی غذاهای ایرانی زیادی هستند که با فرهنگ کشور ترکیه اشتراکهای زیادی دارند. و آنقدر این دو همپوشانی پیدا کردهاند که جدا کردن آنها دشوار است. آنچه اهمیت دارد این است که برای راه اندازی رستوران سنتی دستورهای غذایی اصیل در نظر گرفته شوند و دقیقا بر اساس آن همه منو تهیه گردد. در راه اندازی رستوران سنتی زیر کانسپت هم مطرح است. به این معنا که دقیقا باید منطقه خاص که غذاهای آن مد نظر است در مراحل اولیه تعیین گردد.