از همه جا بوی گوگرد، خون و دود می‌اومد!
تنش پر بود از زخم‌های ریزی که عرق سردش وقتی بهشون می‌رسید، می‌سوزوند!
توان راه رفتن هم دیگه نمونده بود!
به چشم می‌دید کسایی رو که تا همین چند لحظه پیش کنارش سالم و سلامت بودند!
اما الان راست به راستِ زمین دراز کشیده بودند!
ولی باید می‌رفت!
می‌رفت و می‌رسید به رفیقش!
که اون ورِ کانال بود!
خودش دیده بود! با چشمای خودش!
حتی می‌تونست بوی تنش رو کاملاً احساس کنه!
بسته‌ی امدای که به کمرش داشت رو باید می‌رسوند تا جون چند نفر رو بتونن نجات بدن!
از هر طرف می‌دیدی گلوله بود و ترکش که می‌بارید!
تلاشش بر این بود تا با حالتی که فقط شبیه به دویدن بود، برسه اون طرف کانال!
با هر موج انفجار، چند متری از مسیر اصلیش منحرف می‌شد!
اما بازم ادامه می‌داد!
توی ذهنش به زندگیش فکر می‌کرد! به اینکه چطور بزرگ شد! چطور یاد گرفت!
چطور تونست آدمهای اطرافش رو دوست داشته باشه!
تا اینکه رسید سر کانال!
تا دوستش رو دید، اونم متوجه حضورش شد!
اینجا بود که هر دو به وجود هم افتخار می‌کردن!
به هم می‌بالیدن!
سریع بسته رو تحویل داد و خودش رو آماده کرد تا دوباره برگرده.
از هم که جدا می‌شدن!
دوستش بغلش کرد و ازش تشکر کرد!
دوباره رسید روی کانال! پشت سرش رو نگاه نکرد!
فقط می‌دویید!
انگار انرژیش کامل شده بود! دوباره جون گرفته بود!
توی مسیر برگشت یه خمپاره افتاد کنارش!
یکی از دستاش از آرنج قطع شد!
اما با همون حالت ادامه داد!
خون زیادی هم از دست داد! اما غر نزد و کم نیاورد!
وقتی رسید به عقبه؛ نذاشتن که برگرده جلو!
نذاشتن که دوباره رفیقش رو ببینه!
اون سری آخرین باری بود که رفیقش رو می‌دید!
و هیچ موقع نمی‌تونست باور کنه که دیدار دوباره‌ای وجود نداره!
بعد از پانسمان موقت، اون رو انتقال دادن به بیمارستان!
چند ماهی دوره درمان رو گذروند.
کم‌کم عادت کرد به فضا، آدمهای اطرافش و هوای متبوع شهر!
یه روز یکی اومد دنبالش که خیلی شبیه به دوستش بود!
اصلا بوی اون رو هم می‌داد!
و از ته دلش خوشحال بود!
باهم سوار ماشین شدن. رفتن توی یه مرکز آموزشی! و دوباره شروع آموزش‌ها!
باهم تلاش کردن! حتی با دست قطع شده می‌تونست خودش رو بالا بکشه و از تمام مراحل آموزشی نمره عالی کسب کنه!
بعد از سه ماه آموزش؛ راهی شدن به فرودگاه!
و اونجا سرتیم جست و جوی فرودگاه شد!
همه براش احترام زیادی قائل بودن!
هر روز آدمهای جدیدی رو می‌دید که بوی خاصی داشتن!
و باید مراقب می‌شد تا مبادا کسی مواد منفجره و مواد مخدر با خودش حمل کنه!
تا با جون آدم‌ها بازی نکنه! و در اصل همیشه مراقب آدمهای اطرافش بود!
این رسالتی بود که از همون جونی رو دوشش حمل می‌کرد!
سگ داستان ما، تو کل عمرش، شرافتمندانه زندگی کرد و شرافتمندانه مرد.
۸ فروردین 98
ساعت 1 و 46 دقیقه صبح
خانه‌ی کوچک دوم‌مان.
