می‌فهمم که دلش تنگه و می‌خواد این آخر سالی رو مثل همیشه با خانواده سپری کنه!
امید داره و انگیزه می‌خواد داشته باشه!
زندگیم بهش بنده!
اگه بلایی سرش بیاد چی؟!
تا آخر عمر نمی‌تونم خودم و ببخشم!
تنها چیزی که ازش باقی موند؛ همون لفاف دستکش‌های استیریلش بود!
که سایز بزرگ بودن!
یطوری که انگار بچه پیجامه‌ی باباشو پوشیده باشه...
دستش کرد و رفت...
سر نداشتن تایم؛ حتی نتونستم بغلش کنم.
با نبودش کرونا ۱۰برابر بیشتر هجوم آورده انگار!
فقط این صحنه چند روزه جلوی چشمام داری تکرار می‌شه...
خودمم بدی نیستم. گوه.
۲۲ اسفند ۹۸
