ویرگول
ورودثبت نام
حبیب اله فاتح
حبیب اله فاتحجهانی از حقیقت ها، واقعیات، خاطرات، داستان ها و مثل هایی واقعی، اندیشه های رقم خورده بر سطور تاریخ
حبیب اله فاتح
حبیب اله فاتح
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

گلاویزی با خود

گلاویزی با خود
گلاویزی با خود

ترس دست بردار نبود. سکوت هم جای خودش را در همه وجودم پر کرده بود. صدایی شبیه به صور اسرافیل در گوشم می پیچید. دلشوره ای عظیم در دلم سیلان کرد و همچون پنبه های زیر دست آن مرد پنبه زن بالا پایین می پریدم. قطار در حرکت بود، ناگهان به تلاطم افتاد و من خود را در آغوش همیشه آرام مادرم جای دادم. چه خوش جایی بود و سال هاست که حسرت آن را می کشم. گریه امانم نمی دهد. همچون باران بر گونه های سرد و سرخم می بارد.

ناامیدی، ناامیدی، ناامیدی، عجب واژه پر رفت و آمدی در ذهن آدمیان. با شتاب هر چه بیشتر این طرف و آن طرف می رود و برای خود در ذهن هر کسی جایگاهی پیدا می کند. دست در دستش که می دهم ناامیدی هم می رود. صدای زنگ در مثل ناقوس کلیسا به صدا در می آید. اما نه دیواری هست و نه خدایی و نه گناهی که بخواهم از آن استغفار کنم. در را باز می کنم. مادر و پدرم وارد خانه می شوند. خدایی نیست همچنان. صدای زنگ در گوشم می پیچد و ول کن نیست. خیال می کنم که من برای این دنیا اضافی هستم.

شَپَلَق، خدا از پشت در صدا می زند که من هم هستم چرا در را بستی نانجیب. با هم گلاویز می شویم، من و خدا. تاریک است. پدر و مادرم خدا را تشویق می کنند. طرفدار خدا هستند و پسرشان را رقیب سرسخت خدا می دانند. تا همین لحظه اکنون با هم گلاویز هستیم. داور نداریم که سوت پایان را بزند. به جایش اسرافیل را صدا زده اند که در صور بدمد مگر اینکه بازی تمام شود. اما خدا ول کن ماجرا نیست. لشکریانش را فرا می خواند.

حالا من تنها یک طرف و خدا و لشکریانش طرف دیگر. پدر و مادرم هم جز لشکریان خدا هستند. تنهایی را باتمام وجود حس می کنم. آری، تنها هستم. تنهایِ تنها.

#حبیب_نویس
بخشی از یک #روزنوشته (تمرین نوشتن به کمک تکنیک خلاقیت، ارتباط اجباری و ترکیب آن با موسیقی)

تمرین نوشتننویسندگیزندگی
۰
۰
حبیب اله فاتح
حبیب اله فاتح
جهانی از حقیقت ها، واقعیات، خاطرات، داستان ها و مثل هایی واقعی، اندیشه های رقم خورده بر سطور تاریخ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید