
بشنو از عالم نوای آسمان
بین چه گوید از سرایِ آدمان
بود ما را یک یکی اندر میان
در میان ما شَهان و عامیان
هر کسی را بود دوستان ارمغان
دوستان را نیز مهری در نهان
مهر و عشقی بی حد و بی منتها
بود در عالم به سوی منتها
گویم این ها از سرِ تاریخ خود
یک هزار و سیصد و نُه نُه به خود
روزِ اول، ماه تیرش در ربود
روزِ آخر، تیرها را بر نمود
اینکِ عنقا حبیب است و یکی دو صد سوار
بازگوید داستانِ عاشقانی در مهار
بیست چندی می گذشت از روزگاران، سال ها
اوج نعمت اوج محنت در گذار سال ها
در یکی گوشه نوای سازها بربط سرود
در یکی گوشه هبوط آدمان بر سر نمود
هر کسی با سازِ خود خوش کوک زد
چون نبودش دردِ دیگرها، بِدان بد کوک زد
کودکی در آینه تصویر خود تاریک دید
مادری در مادری تصویر کودک تار دید
بود اشکی در میانِ نان و نام و زندگی
زندگی را بهر نان چون می فروشد آدمی؟
این یکی مادر و کودک در سرای بی نشان
بین چه گوید زندگی با درد و رنج این شَهان
در جهانِ ما شَهان، هر کودک و هر مادر است
در جهانِ ما عَیان، این گوهر و آن نوبر است
تا نباشد طیبِ خاطر کودک و این کودکانِ سرزمین
می نباشد در دل ما، آسوده خاطر این زمین
خوب گفتند آن زمان ، "ش ز شیطان، خ ز خر، ی از یزید
هر سه را ممزوج کردند شیخکی آمد پدید"
...