
« من مست و تو دیوانه ما را که بَرَد خانه »
این جام که تو بُردی ، پُر گشت ز پیمانه
در شهر یکی گوید ، کاو را همه تَن در داد
در شهر چُنان گویند، این است در این خانه !
حالی بُوَد و ای دل، ما را چه نشان با تو
یا رب تو بده جامی، بر کَن ز من این خانه
ای دوست در این شَهرَت ، هر کسی طَرَفی باشد
من با تو و تو با من ، ما را که بَرَد خانه
نایِ نِی و نایِ نوش، این نِی همه را آغوش
بشنو تو نوای نی، ما را ببرد خانه
من گفتم و چون رفتم ، در شهر پر آشوبم
مَستیم به جان خوش بود، ما را که بَرَد خانه
این سایه و آن نامه، نی در دلِ ما خانه
آسوده دلی خواهد، ما را ببَرد خانه
آن سروِ صنوبر را ، عنقا به سرش طوقی
هر کس دو سه شوقی زد، ما را به سرش شانه
گفتا که سخن بس کن ، ای عاشق دیوانه
آن را که تو می گویی، این را بِبرد خانه
پا نِه قدمی پیش و بر کَن ز دلت ذلّت
آن خانه که تو جویی،در دل بَرَدَت خانه
عنقا / 15 فروردین 1400