
چه دعایی کنمت بهتر از این
که شود عاقبتت ختم به خیر
عاقبت را همه من دانم و تو
پس دعا بهر چه آید، همه تو
من دعا گویم و آمینِ تو را خواهم، بس
تو دعا گو و همه عالمِ من آمین، بس
عاقبت خیر بود گر همه باشی و تو هیچ
هیچِ من باش که عالم به تو نازد، تو به هیچ
عشقِ آخر، همه اول بِدَوَد سویِ خیال
کودکان باش که آخر همه و اولِ سال
عشق اگر عاقبت خوبی و نیکویی است
کودکان باش، به هر دو سببی نیکو است
عاشقم من به تو و این همه را گفتم و بس
عاشقی کن به دو عالم که همه گفتم و بس
جانِ عنقا نپذیرد خَلَفِ وعده یار
کودک و عشق چناناند که آمد برِ یار
پس همی گویم و دستم به دعا بال زند
عاقبت را همه خیری، تو به او ناز بَرَد