زمان اگر نگذره که دیگه زمان نیست، زمان باید جاری باشه مثل آبی که تو رودخونه مدام در حال رفتن هس. همونطور که رودخونه خیلی چیزا رو با خودش میشوره و می بره، زمان هم وقتی می گذره خیلی چیزا رو می شوره و می بره.
زمان یا باید باشه یا نباید باشه. اگر هس پس باید بگذره و اگر نیس پس نه گذشتنی براش وجود داره و نه توقفی، فقط یه لحظه می مونه و بس که مدام در حال تکرار شدن هس.
بعضی اتفاقا توی زمان رخ میده، وقتی زمان می گذره می تونه تغییرش بده، چه به سمت خوب تر شدن و چه به سمت بدتر شدن. پس بخوای نخوای زمان می گذره، چونکه زمان گذشتنی است.
زمان آفریده شده برای گذشتن، برای تجربه کردن، برای جبران کردن، برای فراموش کردن، برای به یاد آوردن، برای فهمیدن، برای رها کردن، برای سقوط کردن، برای پرواز کردن، برای نجات دادن، برای نجات یافتن.
زمان فقط آفریده شده است، زمان را زمان خلق کرده است، زمان پایانی ندارد، نه از مرگ می هراسد و نه اصلا به آن فکر می کند، نه می خوابد و نه بیدار است. زمان فقط می گذرد، همین و بس. زمان گذشتنی است. مثل یک جاده یک طرفه بی انتها.
بعضی ها این زمانی هستند، بعضی ها فرا زمانی هستند و بعضی های دیگر پیشا زمانی. این زمانی ها را شاید بتوان در همین زمان فهمید و درک کرد ولی تاریخ انقضاشان سریع تمام می شود. آن زمانی ها را به سختی می توان فهمید چون زود به دنیا آمده اند، برای زمان های آینده هستند، از شکم مادری در آینده متولد شده اند ولی در زمانِ اکنون به دنیا پا گذاشته اند و برای همین رسالت آینده را با خود به همراه دارند، تاریخ انقضاشان یا بی نهایت است یا برای زمان های خیلی دورتر و اما پیشا زمانی ها از همان زمان تولد با تاریخ انقضای گذشته به زور و اجبار وارد زمان بعد از خود می شوند و غیرقابل درک هستند چون منسوخ شده اند. به همین خاطر زور می گویند و چرت و پرت، گذشته را حال و آینده تلقین می کنند و ساختار دنیای فعلی ما بدین گونه است که پیشازمانی ها بر آن حکومت می کنند، این زمانی ها را به بردگی می گیرند و فرازمانی ها را به یوغ و اسارت کشانده و آن ها را سرکوب می کنند.
نقاط عطفی نیز وجود داشته است و وجود خواهد داشت. ولی خب نظام حاکم همین است.
انتخاب با انسان است که کدام زمانی باشد. البته گروه چهارمی هم هستند که همه زمانی هستند، در حال می آیند، به گذشته و آینده سفر می کنند و باز به حال برمی گردند و مدام این سفر را تکرار می کنند، تصاویر چهره اینان پر از درد و رنج است و به کنه وجودشان دقت کنی می توانی آنان را بشناسی، اندکی می توانی آنان را بشناسی، تاریخ انقضای خود را خود تعیین می کنند و هیچ موقع گذشته را به زور و اجبار بر سر بقیه فرو نمی کنند. این گونه افراد کم بوده اند ، اکنون در حال رشد و نمو هستند ولی مخالف های زیادی نیز دارند و زیاد سرکوب می شوند.
تاریخ را که ورق بزنی خواهی دید که تعدادی از این گونه در سیاه چاله های پیشازمانی های عصر خود به تباهی کشانده شده اند. ولی نکته مهم درباره این افراد این است که تاثیر خود را بر دنیای قبل و بعد و حال خود می گذارند، چه آن ها را به بند کشند یا نکشند.
یک جمله معروف است که می گویند، "تاریخ را فاتحان می نویسند"، اما اگر می خواهی بدانی که نویسنده این جمله کیست و در اصل چه بوده است، به دست هایی که این نوشته را می نویسد، به چشم هایی که این نوشته را می خواند، به حنجره ای که این کلمات را بیان می کند دقت کنید. آری، یک انسان همه زمانی همه ما از آن انسان زاییده شده ایم این را گفته است و اصل ش هم این نیست، اصل این است که تاریخ را شکست خوردگانِ پیروز می نویسند، فاتح کسی ست که بارها و بارها شکست می خورد و باز در هر زمانی از جای برمی خیزد، قیامتی می شود و برزخی و باز تکرار آن تا جایی که رسالت آینده را در زمان اکنون با صدای گذشتگان تکرار کند و آن زمان است که می گوید: تاریخ را فاتحان می نویسند. خوب و بدش را این زمانی ها انتخاب می کنند. فاتحانِ پلید و یا فاتحانِ سفید، کدامیک تاریخ را می نویسند ؟!
و به آن اضاف می کنیم:
تاریخ را همه ما می نویسیم، آنچه بر جای می ماند را ... ؟!
