
در عوالم خیر و شر می نگریستم که دیدم یکی پرنده بر بلندایِ آسمان به دنبال کوچکتر از خود گشته و هر چه توان دارد بر بال های تیزچنگش گذاشته و همچو تندبادی نزدیک و نزدیک تر می شود.
و اما آن یکی پرنده کوچکتر، نگاه ش را بر بالا و پایین می آساید، یکی آسمان و یکی دریا، بر پشت خود از گوشه تیز بال هایش نیم نگاهی می اندازد و قلب کوچکش تند و تندتر بر سینه تنگش می تپد.
راه چاره ندارد، یک نقطه از قرار آرامش برداشته و پا به فرار آسایش گذاشته است که از نظر منطق نیز درست می نماید.
پُر بیراه است این اتفاق که با این همه نعمت در دریا، آن پرنده نخستین محنت به دنبال کردن دیگری را بر خود سزاوار دیده و محنت کمتر را برای شکار از خود دریغ کرده است ؟!
ذهنم در جست وجوی همین پرسش ها خیز بر می داشت که ناگاه دیدم پرنده نخست دُمِ پرنده دویُّم را گرفت و شروع به تکان دادن آن کرد، لرزه ای عمیق و جانکاه بر بدن آن پرنده بینوا افتاد، در عمق چشم های کوچکش صدای قلب زیرکش شنیده می شد که هوار هوار فریاد می زد ولی دم برنمی آورد، اما عجیب تر از آن اتفاق افتاد، به یک لحظه ماهی کوچکی از اعماق دِل پرنده بینوا بیرون افتاد و بر آسمان شناور شد، به ثانیه ای نکشیده بود که پرنده نخست آن بینوا را رها کرد و به دنبال ماهی اوفتاده بر اقیانوس آسمان شتافت و به آنی آن را گرفت و فروگرفت.
آن بینوای کوچک که از آبی دریا به آبی آسمان به اوج می رفت، به ناچار دوباره از عرش آسمان به فرش دریا به حضیض رفت و به دنبال طعمه ای دیگر در تلاش شد.
خوب در اندیشه شدم، دیدم قرین به دیدار دیارالبشر است این اتفاق، ظلمی که ظالم روا می دارد و خیر و شری که پدید می آید و آنقدر این چرخ می چرخد تا گردونِ روزگار منتقمی باشد بر زیاده روی شر. و اما کی این اتفاق بر ما رخ می دهد ؟
و باید گفت که پاسخش را در خودت باید بیابی که اگر اراده بر تغییر کنی، جمعی ایجاد کن، تنهایی را بر هیچ کس روا مدار و خود بر مدارِ دیگرخواهی و یاری مستمندان برخیز، دادی را بیداد نکن و اقیانوس وجودت را جاری کن بر مذاب سرخ و سیاه ارتجاع و دیگر کارها که در مجالی دیگر به گفتن آید. اگر اینان را از کنون روزگار خویش آغازیدی، بدان که پیروزی ها از آن توست و حق و حقیقت را خواهی یافت.
دلی آرام و مطمئن تو را باید در این مسیر که این مسیر را گرگ فراوان دارد که می درند گوسپندان بی دفاع را، پس نترس، توکل کن و با تدبیر پای بر میدان گذار.