نام بزرگتر ایرج و نام آن یکی کوچکتر ابراهیم. دو برادر ، دو معلم ساده و بزرگ. دو انسان و دو پدر. دوشادوش هم ایستاده اند و به تاریخ لبخند زده اند که می آید و می رود.
ایرج تاج پادشاهیِ انسان بودن بر سر دارد و ابراهیم تبرِ بتشکنی کینه و فقر را بر دوش، هرکَس به وُسع و توانِ خود. معلمی را پیشه کردند تا معلمی کنند فرزندان سرزمینشان را و چه خوب هم معلمی کرده اند. گفته اند که تاریخ را فاتحان می نویسند و فاتحانِ قلب زندگی ما هم این دو پدر هستند، تاریخ دوستی را فتح کرده اند و مکتوب کرده اند بر ما گذر تاریخ خودشان را.
دیرزمانی است که ابراهیم دیگر تنهاست، صبری دارد ایوب وار، پدر است، برادر است، مرد است. آن خنده را دیگر بر لب ندارد ولی همانند یک گنج آن خنده را در قلب خود محفوظ نگه داشته است. نگهبان خنده های کودکان بسیاری است که هر رمضان چشم به راه دستان اویند که شبی تاریک بیاید و کیسه ای بر در بگذارد و برود. این کیسه به دوشی را سال ها به همراه برادر بزرگ خود انجام می داد. ارثی بود که مولا علی (ع) بر دامان شان گذاشته بود و توفیق داشتند به اطاعت. اما 15 سال است که دیگر برادر بزرگتر نیست. مرداد 1385، پَر کشید و رفت. رفتنی که در کار نبود، همیشه هست، انسان های بزرگ همیشه هستند، آنجا که باید نام و نشانشان هست و نیازی هم نیست در بوق و کرنا کنند که من هستم و چرا خیال می کنید که من رفته ام !
دو برادر، دو دوست واقعی، دو رفیق، همیشه و هر لحظه در کنار هم. تا آنجا که به یاد دارم هیچ حرفی و سخنی و عملی نتوانست آنها را از هم جدا کند مگر رفتن یکی. اما ابراهیم خنده ها را برداشت و بر لوحِ محفوظ قلبش جای داد، هر جا خلوتی می یابد، آن خنده ها را با کودکان و مردمش سهیم می شود. هم ایرج است و هم ابراهیم. انسان بودن را بر دوش خود گذاشته، تبر بر ریشه کج فهمی ها می زند و بت ها را می شکند.

چند شب پیش، در خواب دیدم که هر دو در کنار هم ایستاده اند و لبخند می زنند، همین عکس بود، همین زمان بود، هر دو در کنار هم. دوشا دوش هم، ایستاده در قابی که عکاسش ذهن من و خیال من و جان من و روح من بود. خنده ای زدند و رفتند. از خواب پریدم، چشمانم غرق اشک بی تابی های سال های سال که دیگر عمویم را ندیده بودم و غرق اشکِ شوق برای پدری که پدری می کند فرزاندان شهرش را، معلمی می کند جوانان شهرش را.
کتاب های نانوشته بسیاری دارند این دو پدر و بسیاری از پدرها.
نانوشته ها نوشته نمی شوند، نانوشته ها را حک می کنند بر لوحی ماندگار که در سرایِ آسمان جای دارد.
پس به نام پدرها بر می خیزیم، لبخند می زنیم و محفوظشان می داریم بر لوح نهفته در سینه مان تا باشد که روزی گشاده شود و برخیزد آن لبخند در تاریکی که پرنور کند آن را.
آسمان لبخندها را جان فشاند
بُرد و در قلب یکی اندر کشاند
آن یکی آن ارث را محفوظ داشت
با همه قسمت بِکَرد و خوش بخواند
سِرِّ لبخند خدا بر گونه این دو پدر
خوش بمانَد تا ابد، پس دُر فشاند
آن یکی ایرج که دارد تاج شاهی را به سر
وان که ابراهیم نامش، کنیه ها را بر نشاند
لوح دل را گفته بودم، چون بیاری پیش ما
عاقبت عنقا بِپَرّد، لوحِ سیمین پُر نشاند
فاتح این قلب ها را این پدرها بایدت
فاتح قلبی شود واندر دلی او گُل نشاند
گل بکار و گل بکار و گل بکار
خنده ای زن بر همه، خوش گُل فشاند
عاقبت را خیر باشد، این دعای من به تو
شکر کن بر ایزدت، نامِ تو را چون خوش نشاند