
هزار آینه دیدم اندر این گلشن
زِ رنگ فغان و بهار و آشنایی
به هر آینه پرده ها زدند بر دل
چه صحنه ها که ندیدم در خزان دانایی
فغان زِ دیده و اشکی ز دل برخاست
چرا گریزانند مردم از آگاهی
بهار از نظرم چون سمن بگذشت
هزار جهد بکردم در قفای آزادی
آشنایان منع کنندم زین همه شوق
لیک چه گویم آنکه را هست دردِ آزادی
به خدمت بانگ برزنم زین نمط هیهات
بیا بیا که نزدیک است نوبهار آزادی
بال گشایم از این پس به قله کوه
که عنقا را در سر است شوق آزادی