این سه کلمه را که می شنوی، بی شک به یاد محمدرضا شجریان می افتی و طنین روح نواز صدایِ دلنشینش است که در مارپیچ گوشمان و آسمان ذهنمان می پیچد و طراوتی خوش به سر و رویمان هدیه می دهد.
ببار ای بارون ببار، با دلم گریه کن خون ببار، در شبای تیره چون زلف یار ...
بهر لیلی چو مجنون ببار اِی بارون ...

این روزها دلمان باران می خواهد، همان باران های قدیمیِ دورانِ بچگی مان که تا صدای آن را می شنیدیم، بی مهابا می دویدیم در حیاط و کوچه، سرمان را بالا می گرفتیم، دست هایمان را باز می کردیم و شروع می کردیم به چرخیدن و خنده هایی که از ته دل بر لبانمان جاری می شد و همراه با قطرات باران سر می خورد از بالا و در تمام وجودمان نقش می بست.
این روزها دلمان خنده می خواهد، همان خنده های قدیمی که دور هم جمع می شدیم و با هم به این دنیا لبخند می زدیم، بازی می کردیم، بالا و پایین می پریدیم و صفا می کردیم، نه اینکه غمی نبود، مشکلی نبود یا همه چیز سر و سامان داشت، ولی یک محبتی، یک دوست داشتنی، یک دور هم بودنی، یک مهر و دوستی بود که این روزها به سختی می شود آن ها را در کوچه و خیابان و این شهر و آن شهر و هر دیار یافت.
این روزها خیلی سخت شده است، فقط کنار هم بودن هاست که تلخی این لحظات را کمی و فقط کمی شیرین می کند، شاید لحظه ای خنده بر لبانمان بگذارد در میان این همه درد و رنج.
این روزها دلمان باران می خواهد تا ببارد، فقط ببارد و ببارد، هیچ دیگر نگوید، نه چرخیدنی می خواهیم، نه خنده ای و نه هیچ، فقط ببارد، همه چیز را بشوید با خود به انتهای عالم ببرد،
ببار ای بارون ببار

روزهای سخت که بگذرد تازه به شب هایش می رسیم،
این شب ها دلمان یک خواب آرام می خواهد، از جنس همان خواب های کودکی مان که در تابستان سر به آسمان می بردیم، نور مهتاب بر گستره تمام زمین را حس می کردیم و با خوشحالی از تمام وجود به خواب می رفتیم، آنگاه صبح با صدای جیک جیک گنجشک ها و صدای قو قوی قمری ها از خواب بلند می شدیم.
این شب ها دلمان آرامش می خواهد، یک آرامش ساده، بی شیله و پیله، فقط خبرِ بد نشنویم، خبر از بین رفتن نشنویم، خبر جنگ نشنویم، خبرِ بیماری هایی که جان عزیزمانمان را می گیرد نشنویم، خبر دربند شدن یک انسان آزاده را نشنویم، اصلا خبر نشنویم، همه سلامتی باشد و سلام. با سلام به خواب رویم و با سلامتی برخیزیم.
این روزها و شب ها، خزانِ واقعی ست، خدا کند که زمستان ش خیلی سرد نباشد که تن خسته پرستاران زحمت کش این دیار، به سردی خو نکند و گرم شوند به سلامتیِ جان و روح.
این روزها و شب ها مردم، کمی گرمیِ امنیت می خواهند با چاشنی لبخندی ساده، این روزها و شب ها مردم، لقمه ای نان می خواهند و خانه و سرپناهی امن، این روزها و شب ها مردم آرامش می خواهند و سلامتی، نه نفت می خواهند، نه جنگ می خواهند و نه هیچ چیزی دیگری که سیاستِ آدمکش سیاست مداران شیاد و رذل می خواهد.
این روزها و شب ها مردمان شهرم به داروی سلامتیِ تن و روح نیاز دارند، زیاد از حد نمی خواهند که بر آن ها حرام شده است.

این روزها و شب ها هم می گذرد،
فقط کاش ببارد آن باران، ببارد و بیارد سرزندگی و سلامت را و ببرد شر و کثیفی و بیماری را که آفاق همه عالم در سلامت تک تک مردم یک جامعه است.
من هموطنم را سلامت می خواهم، من خانواده ام را در امنیت تمام می خواهم، من کودک سرزمینم را شاد و خرم می خواهم، من جز خیر و مهر و خوبی هیچ نمی خواهم.
من از اینان که فقط بر سرِ مردم می کوبند، دروغ می گویند، ریا می کنند، تهمت می زنند، توهین می کنند، نان از سر سفره مردم بر می دارند و ننگ برای خود می خرند، نیستم.
معلم من به من یاد داده است که جز مهر و عشق و دوستی در حق اطرافیانت هیچ روا نداری.
پس
ببار اِی بارون ببار، با دلم گريه کن خون ببار، در شبای تيره چون زُلف يار
بَهر ليلی چو مجنون ببار اِی بارون
دلا خون شو، خون ببار، بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سُرخ يار، به ياد عاشقای اين ديار
به داغ عاشقای بی مزار، اِی بارون
ببار اِی ابر بهار
با دلم به هوایِ زُلف يار! داد و بيداد از اين روزگار
ماهُ دادن به شب های تار! اِی بارون
ببار ای بارون ببار ...