
خودت می دونی که چقدر دلتنگتم "کتی آبجی" (اینجوری اسمش رو ذخیره کرده بودم تو گوشیِ زنده یادم - خخخخخخخخ)
حتما سوال براتون پیش اومده که "کتی" کیه؟
کتی خواهرم هس، از خواهر هم حتی بهم نزدیکتره، همه وجودمه، مهربانترین و عاشق ترین، بی مزد و منت. همیشه در تلاش کردن و انگیزه و پرانرژی بودن، عشق ورزیدن، دوست داشتن برام الگو بوده و هست.
حتما حالا دیگه حسودیتون میشه. عیبی نداره حسادت تو داشته های خوب، خوبه اتفاقا.
کتی رو همه دوست دارن، از بس که عشق می ورزه به همه و حامی هست.
بذارید یه چیزی بگم، شما هم بشنوید، بدونید خوبه، بالاخره یه جا ثبت بشه.
کتی، اونروز، من و موری، با اینکه از هم جدا بودیم، بر خلاف همیشه که دوست داریم صدات رو بشنویم و اون روی ماهت رو ببینیم، همش دعا می کردیم، تو زنگ نزنی، تو پیام ندی، تو در نزنی، تو بالا نیای، اصلن تو نیای که نیای !!
ولی نشد دیگه، دعامون نگرفت، ببخشید
همش برعکس شد، فکر کنم تو سه ساعت داشتی زنگ می زدی، کلی پیام دادی، کلی تو تلگرام پیام دادی که « کجایید آخه شما ؟ نمیگید آدم سکته میکنه ؟ چهتون شده ؟ ها ؟ »
می دونی چی بود اصلن، اَزَمون می خواستن به تماس ت جواب بدیم، بهت زنگ بزنیم، باهات قرار بذاریم، یعنی فریبت بدیم که بیفتی دستشون، تازه کلی هم تهدیدمون کردن! نمی گم جات خالی، ولی خب چون میدونم هیجان زیاد دوست داری، من جای تو رو هم پر کردم اونجا. هیجان ش منفی بود ولی.
موری هی می گفت: فدای کتی بشم، الان میاد اینجا و می بینه، دلش هُرّی می ریزه پایین.
اما اومدی، مثل همیشه استوار بودی، خم به ابروت نیومد، اول موری رو دیدی، بعد منو تو اتاق دیدی که دستبند بهم زدن، با اون صدای بااُبُهّتت پرسیدی، چی شده ؟ منم دستبندم رو نشونت دادم و یه لبخندی زیر لب که نمی دونم دیدی یا ندیدی؟!
آخه این مهمون ها ناخوانده و پررو و البته کاملا بیشعور به خنده ها و لبخندهای ما حسادت می ورزیدن، هی می خواستن ما رو عصبانی کنن ولی من و موری خنده مون می گرفت، حتی نمی ذاشتن به هم نگاه کنیم اولاش.
آره دیگه اومدی و دعامون هم نگرفت.
کتی می دونم که همتون محکم و استوار جلوشون واستادید، هر سه تاتون رو می شناسم. آدمایی نیستید که کم بیارید، مطمئنا الان هم که اونجا هستید، دارید به بچه ها و درد و رنج هاشون فکر می کنید، شک ندارم که اولویت اول و آخرتون همین بوده و هس.
همیشه معلمی رو دوست داری و سر و تهت رو بزنن میری معلم میشی، و چه حالی می کنن بچه ها و شاگردات از اینکه معلمی به این فوقالعادگی دارن. گفته شده که معلمی شغل انبیاست، پس چی باارزشتر از این.
الان چند روزی هس که ندیدمت (روزا رو نمی شمرم چون میدونم زودی میای پیشمون دیگه)، خودت هم می دونی که یه روز نمی بینمت، دلم پرواز می کنه برات، حالا ببین چند روز شده، چه وضعی دارم من. ممکنه خیلی وقتا به زبون نیارم ولی ... دلم چیز دیگری ست.
تو هم با اغماض قبول کن، باشه ؟ باشه ؟ باشه ؟
البته من هم فقط نه، همه دلشون برات تنگ شده، همه و همه. از بس که دوست داشتنی هستی و مهربون.
کتی فدای اون صدای پرانرژی ت برم که دلم یه ذره شده براش
کتی خودت هم مطلع شدی کاملاً اونجا که، در حقیقت کارایی که این همه سال براشون زحمت می کشیدی، خون دل می خوردی، پیگیر تمام بچه هایی که بودی، فرقی نمی کرد کجایی باشن و چه دینی باشن و چه ملیتی باشن و چه رنگ و نژادی، تمام پرونده هایی که رفتی برا گرفتن رضایتشون، تمام مادرهایی که مرهم دل رنجدیدهشون بودی، تمام بچه هایی که بهشون الفبا یاد دادی، تمام بچه هایی که ازشون خمودی اعتیاد رو گرفتی و بهشون ورزش یاد دادی، تمام و تمام خواب یه سری آدم رو کابوس کرده بوده و براشون تهدید به حساب میومده.
مطمئنم که تو هم خنده ت گرفته، مثل همه ما که این خنده تلخ رو مدام تکرار می کنیم که یعنی چی؟
آخه مگه داریم، مگه میشه؟
کتی جانم، می دونم که مثل همیشه استواری، استوار هم خواهی ماند.
اینو نوشتم در تاریخ نه تیر یک هزار و سیصد و نود و نه که بعدا کسی نگه چی بود، چی شد، به کجا رفتیم؟ ("اونروز" هم که اولای متن گفتم یکم تیر هس)
آی ی ی ی کسایی که می خونین، خیلی کم گفتما، هر چی از مهربونی این انسان که دلش اقیانوسِ مهر و عشق هس بگم، کم گفتم. شاهد هم زیاد دارم براش. البته اصلاً این چیزا که شاهد نمی خواد، پندارهای نیکی هس که کردار نیک و گفتار نیک شده و در عالم به ثبت رسیده.
عه کتی، راستی، امروز تولد خودم هم هس، زودی بیا که تولد موری و خودم رو یه کاسه کنیم، سه تایی با هم متولد بشیم. تو هم تیرماهی شو. باشه ؟ باشه ؟ باشه ؟