
آتشی بود و سیاوشی !
تهمتی بود و آتشی !
سیاوشی بود و تنهایی !
تنهایی بود و آتشی !
سیاوش در میان بود و آتش بر میان
همه گرداگرد آتش بودند و سیاوش در میان
تهمت هیزم آتش بود و جهل خنده ها بر دهان
دلی استوار بود و دلی بدگمان
سَری پُرباد بود و سَری بر آسمان
دست ها به سمتی روانه و آتش به سویی حواله
در این میان سیاوش بود و دردِ بود
بر این میان آتش بود و گرمای سوز
در این میان سیاوش بود و دلی پرخدا
بر این میان آتش بود و دلی بی خدا
یکی گفت سیاوش شهِ دود بر آسمان خوش بسوخت
یکی گفت سیاوش چو دودش همه در سجود
یکی گفت آتش بباید بر این آدمی مردِ سخت
یکی گفت آتش نباشد بر این آدمی مرد شهر
سیاوش همچو آتش دردِ دل با خود داشت
دردِ دل با آن همه سنگین خزان همراه داشت
آتش تهمت نسوزاند دل بی باک را
آبرو را کس ندارد جز خدا بی باک را
چون سیاوش باش محکم، آتشی اندر بغل
آتشان را گیر آغوشی تو زیبا در بغل
آتشان را سبز کن با درد و رنج ت ای اسیر
شو امیری چون سیاوش در مسیر
همچنانک آتشی بود و سیاوش در میان
همچنانک سبز و زیبا می شد آن آتش بر میان