-هیچ چیز بی خود اتفاق نیافتاده است-
تو اینجا نشسته ای فکر می کنی که چرا این طور نشد و چه. بعد از مدت ها می بینی اش. یکی از آن ها را. صورت بانمک چشم های شیطنت آمیز گونه های گل انداخته خنده های که که با چشم ها جفت شیش می اندازند، ادا و اطوار زنانه و حرکات مچ و انگشتان موزون که انگار زندگی را به رقص در می آورد؛ گویی طرف همیشه 27 ساله است؛ "لوند". دلت را می برد باز هم مثل قدیم ها، انگار عکس های سپید و سیاه زندگی ات را رنگی کرده است، خون در مغزت دوباره می جوشد. او را می بینی، می خواهی. بیشتر می نگری، دل فریب، دلت را می برد بالا بالای بالا و ناگهان پرتت می کند پایین. خودخواه، با همه کس سری و سیری و چرکنویس دلش دیگر پر و صفحه های زندگی اش خط خطی. بیشتر فکر می کنی، یک شب؟ دو روز؟ یک هفته؟ نهایتا سر 3 ماه دلت خون می شود. او را می بینی، این بار شبیه یک فیلم؛ فیلم را جلو می بری، جلو و جلوتر؛ آخرش نشسته اید، هر کی هر جا- دل هایتان همه چرک. زندگی دوباره سیاه و سپید می شود.
-اجسام از آنچه که در آینه می بینید به شما نزدیک ترند-