صرفا برای تحکیم تصمیمم اینجا می نویسم. این استرس هم می گذرد. این روزهای بد و تلخ (که خودم تلخشان کردم) می گذرند. به بهترین شکل از این می گذرم. اما، این بار حالم را نمی گذارم سرجایش تا برسم به چالشی دیگر، بزرگتر در زندگی و دوباره بی عملی و رخوت و افسردگی. قدم اول آگاه کردنش از این مشکل است و نیاز به تغییر، در خودم و در او. به هر شکل. زندگی با نقش بازی کردن جلو نمی رود. "زندگی" جلو نمی رود. یا درست می شویم یا نمی شویم و می رویم دنبال سرنوشت خود. سرنوشت اگر قرار است با هم یکی نباشد به زور نمی شود چفتش کرد. باید بداند که این طور نمی شود دیگر جلو رفت. هزینه پیشرفت آگاهی از این مشکل است. گیرم که زندگی ما "ایده آل" نباشد و قرار باشد بحثی "جدی" در بگیرد، بگذار بگیرد اگر قرار است بماند و اگر قرار است نماند، بدانیم که اینگونه است. باید عمل کرد. با بی عملی فقط دیر می شود و دیر می شود و بدتر.
