اگر تحمل درد را نداری باید رنج بکشی،
مثل آن روزها که به گمانم به خاطر غرور نابخردانه، تحمل درد خراش غرور را نداشتم و هرگز به او پیشنهاد دوستی ندادم. نه اینکه در آستانه آن بودم. دختری زیبا بود، مادرم هم می گفت. رفیق بودیم؛ طرفدار کم نداشت، ولی آن هایی نبودند که دوست داشت. من، طرفدارش بودم ولی آن قدر نزدیک بودم که عیب هایش را ببینم و آن قدر خام که هرگز تن به درد تجربه رابطه را آن هنگام ندادم. رابطه مان سرد می شد، انتظار محبت یک دوست خاص را از او داشتم -احمقانه؛ و انگار هر روز به من بر می خورد. ارتباطم را کم کردم. بعدها دیدمش، گفت با کسی دوست شده، بی حس بودم. ولی عین یک سیلی که اول گیج باشی، بعد فهمیدم چه شده. مغرور بودم و تحمل خراش غرور را نداشتم. اگر تحمل درد را نداری باید رنج بکشی. امروز او ازدواج کرده، من هم. حسی به او نیست جز گاهی که فکر می کنم او هم دارد رنج می کشد. البته که شاید هرگز به هم دیگر ختم نمی شدیم و این بهترمان بود؛ هست. ولی... اگر تحمل درد را نداری باید رنج بکشی.