تا حالا برات پیش اومده که ایدهای به ذهنت برسه و بگی: واااو چه ایدهای. ایدهپرداز کی بودم من؟ و از اینجور حرفا؟
خیلی از دوستام هستن که مدام بهم میگن من چنین ایدهای دارم ولی نمیدونم چرا میترسم عملیش کنم. یا راهشو بلد نیستم. یا من نمیتونم چنین ایدهای رو اجرا کنم چون کار یکی دیگهس.
بله؛ برای خیلی از ماها پیش اومده.
و حتما از بزرگان در حوزه موفقیت شنیدید که اشکال نداره بترسی فقط اقدام کن و برو جلو.
خب من تا حدودی با این نظر عزیزان موافقم. تنها راه اجرا کردن یه ایده اجرا کردنشه. همین. هیچ راه دیگهای نداره. حالا هر کسی به روش خودش میتونه ایدهش رو اجرایی کنه.
ولی مساله اینه که من میدونم که ایده دارم، ایدهم هم خوبه و نتیجه میده و میدونم که تنها راهش اینه که اقدام کنم و رو به جلو حرکت کنم ولی نمیدونم چرا اقدام نمیکنم.
من توی اقدام کردم مساله دارم.
حالا از تیپ شخصیتی و سایر مسائل تخصصی دیگه بگذریم میبینیم که ما عادت اقدام کردن، عادت ریسک کردن، عادت نترسیدن رو در خودمون پرورش ندادیم.
یه سری عادتها در شخصیت انسان باعث رشدش میشن و یه سری باعث افت.
همه زندگی ما رو عادتهامون میسازن. عادتها هم از باورها میان.
ما یه باوری دارم پنهان و یا آشکار . و کاملا ناخودآگاه بر اساس اون باور رفتار میکنیم و اون رفتار میشه عادت ما و عادت ما زندگی ما رو میسازه.
پس بهتره روی عادت خوب ایجاد کردن خودمون کار کنیم. یه عادت بد داریم( کاهلی. تنبلی. اقدام نکردن. ترس) به جاش یه عادت خوب رو جایگزین میکنیم( زرنگی.اقدام کردن. پر انرژی بودن و شجاع و ریسکپذیر بودن).
و برای ایجاد عادت از کلاممون شروع میکنیم.
مثلا میگید که من اصولا ایدههام رو اجرا میکنم و اونقدر در مورد این جمله میگید و فکر میکنید که کمکم در وجودتون نهادینه بشه و میبینید که خیلی از کارها رو میتونید اجرا کنید.
راه حل همه تغییرات ما خیلی سادهس.
تصمیم. اقدام. صبر
.
ممنون میشم با نظرات خودتون باعث بشید که بتونم بهتر بنویسم.