
یادش بخیر دوران دبیرستان.
یه روز تو مدرسه که زنگ بیکاری داشتیم. بچهها دسته دسته تو کلاس نشسته بودن و با هم گپ میزدن.
من و دوتا از دوستام جامون نیمکت وسط کلاس و ردیف وسط بود. یعنی نیمکت دوتا مونده به آخر مینشستیم.
اون روز بچههای کلاس نیمکت آخر که به دیوار چسبیده بود رو برده بودن یه جا دیگه. یعنی نیمکت آخری، وجود نداشت.

جونم براتون بگه که من و دوتا از دوستام روی همون نیمکت همیشگی نشسته بودیم و با هم گپ میزدیم.
من تکیه دادم به نیمکت دیدم این بار راحت تر میشه تکیه داد. یه حالت لم دادن به خودن گرفتم و دوستام رو به این کار فرا خوندم?
ما کلی کیف کردیم که راحت میتونیم لم بدیم. اینقدر این کارو انجام دادیم که یهو نفهمیدیم چی شد فقط دیدیم شپل شپول شده بودیم.
پاها تو آسمون و دستا و سر و گردن کف کلاس بود.
و صدای قهقهه بچهها که داشتن از خنده غش میکردن. ماهم باهاشون همراه شدیم و کلی خندیدیم.
واقعا که هیچکی حاضر نبود اون صحنه رو تغییر بده. یه صحنه کاملا خندهدار و بامزه. و بچهها هیچکدوم نیومدن ما رو نجات بدن.
دیگه هیچی.خودمون دست بکار شدیم و خودمون رو سرپا کردیم.
یادم نمیره اون روز که چقدر خندیدیم??