دلم برای کسایی تنگ میشه که شاید اجازهی دلتنگشون بودن رو ندارم. هی به خودم میگم که داری برای چی تلاش میکنی؟ و به خودم میام و میبینم که تلاشم به هیچ دردی نمیخوره. (و اصلاً شاید وجودِ خارجی نداشته باشه).
هر چه قدرم ادایِ آروم بودن رو در بیارم، یهویی دلم میگیره.
چهارشنبه که با محمدحسین و علی رفته بودیم بیرون، یواشکی گریه میکردم.
به حالِ خودم و تمومِ روزایی که میتونست باشه و گند زدم (زده شد) توش.
دوست دارم ساعتِ هفت و نیم، با بچّهها چایی بخوریم.
بشینیم چند نفره و حقیقت-جرئت بازی کنیم و هعی... نه.
کاش یه دونه جونِ اضافه داشتم. یه دونه ژتون برای دوباره بازی کردن. نمیدونم.
چرا ننویسم؟ صبر کردن، معنیش هیچ کاری نکردن نیست.
میترسم که نگاهش کنم و گریهم بگیره. حرف بزنم و یادش بیفته.
ای کاش، ای کاش، ای کاش، داوری، داوری، داوری، در کار، در کار، در کار...