آخرین روز ساله و ما خونه پدرخانومیم .چند روزیه به خاطر مراجعه یهویی مادر به درمانگاه و ترس این که مبادا کرونا گرفته باشه و باعث ابتلای ما و بعدش خونواده عیال بشه اومدیم اینجا موندیم یا سکنی گزیدیم .خیلی فکرم مشغول این کاره که اصلا درست بود یا نه ؟ از طرفی هم دلم پر میکشه برا دیدنشون .دلم برا شیرین کاری ها و شوخی های داداش کوچیکه (که البته میگم کوچیک چون اخرین عضو خونواده ست وگرنه که حدود ۲۶ سالشه) تنگ شده حسابی .سالهاست که به خاطر تحصیل و بعدش ادامه شغل از خونواده دور بودم .و حالا موقعیتی پیش اومده بود که بتونم به خونواده نزدیک بشم. یه روز در میون خونه ما و پدر خانوم بودیم که یهو این حرکت از طرف مادر رخ داد و باعث جدایی شد.روزی که رفتیم خونه ما و متوجه شدم علیرغم تاکیدات و التماس های خیلی زیاد ما به پدر و‌مادر درباره اینکه توخونه بمونین تا خدایی نکرده در معرض مبتلا به این ویروس لعنتی کرونا قرار نگیرین،فهمیدیم که مادر زده بیرون و یکی دوبار به درمانگاه مراجعه کرده خیلی عصبی و مضطرب و نگران شدم آخه هردوشون هم بیماری قلبی دارن هم فشار خون و هم کهولت سن،ضمن اینکه اخوی کوچیک و دوست داشتنی هم تازگی بعد از دو سه ماه سرفه های شدید خوب شده و وضعیت جسمانی و ریه هاش خیلی مساعد نیست . نمیدونم کار درست چیه ؟این که از ترس این که اگه خدایی نکرده به ما منتقل بشه خونه پدر عیال بمونیم یا اینکه بریم خونه و پیششون باشیم و مثبت اندیشی کنیم و بگیم که ان شاالله مشکلی نیست.
