
یادداشتهای ناتمام یک قهوهچی
یارعلی پورمقدم، صاحب کافه شوکا در تهران، داستاننویسی که خود را «قهوهچی» میخواند، در 71 سالگی در خواب به خوابی ابدی رفت.
یارعلی پورمقدم به ناگاه و در میان بهت دوستان و پاتوق نشینان «شوکا» بامداد آدینه دوازدهم اسفند، بر اثر سکته در خواب درگذشت. کافه او سالها خاصه در دهههای هفتاد و هشتاد، پاتوق اهلقلم و داستان نویسان، شاعران و روزنامهنگارانی بود که آنجا را «تحریریه دیگر» میدانستند.
همیشه بساط بحثوجدل برپا بود و یارعلی پورمقدم خود یک پای تمام بحثها بود. او داستانهایی هم به قول خودش «سی دل خود» مینوشت و ناشرش هم خودش بود و پخش کتابها هم در همان کافه شوکا بود. تفاوت شوکا یکی هم این بود که اهل ادب و چهرههای سرشناسی در آن میز داشتند و معروف است که بیژن جلالی مدام آنجا مینشست و بعد از رفتنش، یارعلی پلاکی روی میز او به یادش نصب کرد.
یارعلی پورمقدم، سال 1330 در مسجدسلیمان به دنیا آمد و دوران ابتدایی را در این شهر گذراند. بعدازآن به تهران آمد و پس از دوره دبیرستان، به دانشگاه مازندران رفت و اقتصاد خواند. او نوشتن را در دهه پنجاه با نمایشنامه «آه اسفندیار مغموم» آغاز کرد و داستانهای دیگری هم نوشت ازجمله «یادداشتهای یک قهوهچی»، «آینه، مینا، آینه»، «ای داغم سی رویینتن»، «گنه گنههای زرد»، «حوالی کافه شوکا»، «یادداشتهای یک اسب»، «رساله هگل»، «تیغ و زنگار»، «مجهولالهویه»، «پاگرد سوم»، «ده سوخته» و «یادداشتهای یک لاابالی».
یارعلی اغلب داستانی میخواند و مصرانه چاپ نمیکرد مگر در چند نسخه دلخواه برای آنان که میخواست و میخواستند. اینک، یارعلی دیگر نیست تا پلاکی به یاد درگذشتهای از اهلقلم روی میز به نشانه روزگار رفته بگذارد، اما حوالی کافه شوکا دوستان او در غم غیاب نابهنگامش جمع شدهاند تا از داستانها و خاطرات پرشمار خود از یارعلی بگویند.
به بهانه درگذشت یارعلی پورمقدم