اون شب توی خانه خواب معنایی نداشت همه یک جورایی درگیر بودند تا خود صبح فکر کردم به سرنوشت بابا که بعد از دادگاه معلوم نیست چی بشود به زندگی ارمان،به ارزو که مدرسه رفتند برایش سخت میشود به مامان که مورد قضاوت همکار هایش قرار میگیرد ذهنم پر از تلاطم ،خسته بود اما خواب به چشم هایم حرام بود فقط میدانستم دادگاه نباید برگزار شود اما چه طورش را نمیدانم خیلی فکر کردم اما نمیدانستمچه کار میتوانم بکنم
ساعت پنج بود که یک امیدی در دلم روشن شد نمیدانم چه قدر میشد عملی اش کرد اما برای من همین امید کوچک میتوانست نجات دهد هزاران اینده را
ساعت ۷صبح به پروانه پیام دادم هر چند امیدی به جواب نداشتم نمیدانم شاید فکر میکردم او هم مثل برادرش فکر میکند که پدرم مقصر است اما پروانه جواب داد بر خلاف تصورم
پروانه=سلام ارام خوبی
من=سلام ،تا خوب تعریف اش چی باشه
پروانه =شنیدم چی شده متاسفم واقعا
من=مرسی پروانه جان همین که تو فکر نمیکنی پدرم مقصر نیست خیلی برایم با ارزشه
پروانه =معلومه که این جور فکر نمیکنم مامان و بابا هم این طور فکر نمیکنند پدرت شناخته شده است اما پیمان بد ضربه ایی خورده خودش پنهان کرده که نکنه بابا منصرف اش کنه
من=داداشت حق دارد شاید منم بودم همین کار میکردم
پروانه =نه تو…
پروانه نه تو که نوشت پاک کرد نمیدانم چی میخواست بگوید بعد فقط نوشت نمیدانم…..