شالم را دور سر بستم شلوارم تا زدم شروع كردم به تميز كردن استخري كه پر از برگ بود اينكه چه طور تونستم انجام اش بدهم حتي دركش هم براي خودم مشكل بود به قول شاعر كه ميگويد خون ميچكد در اين ديده در اين كنج صبوري اين صبر كه من ميكنم افشردن جان است نميدانم چه قدر زمان گذشت اما بالاخره برگ ها تموم شدند اولش سايه بود اما چون كم كم به ظهر نزديك مي شديم افتاب سوزنده تر ميشد ،هر چند غم دل من از افتاب هم سوزنده تر بود اما اين قدر درگير بودم كه سوزندگي افتاب را حس نميكردم.
پيمان=
به شدت كلافه بودم ،سر درد بدي داشتم هيچ چيز اروم ام نميكرد هيچ چيز درست نميشد گره افتاده توي همه زندگيم خير سرم گفتم يك ساعت استراحت كنم اما سردرد مجال هيچ كاري بهم نميداد حتي مجال خوابيدن هم نميداد رفتم داخل اشپزخانه كه مسكني پيدا كنم ناگهان چشمم خورد به دختره نميدانم چرا اصلا دلم به حالش نمي سوخت هنوز هم فكر ميكنم اين دختره هم بخشي از برنامه شون هست خودشون شروع كردند اما من به روش خودم تموم اش مي كنم
من=
هنوز داشتم استخر ميشستم كه يك دفعه سايه ايي بالاي سرم حس كردم
پيمان=هنوز تموم اش نكردي ،تو مگه خونه بابات نون نخوردي كه اين قدر بي حالي،اها راستي حواسم نبود پدر تو فقط بلده پول مردم بخوره كار ديگه ايي بلد نيست ….