هركس براي كمك به ديگري دستي را گرفت بدون انكه كمك خودرا جار بزند بخشنده واقعي است😊
اسم من ارام رادمهر است من بيست سال دارم دانشجوي رشته روانشناسي در دانشگاه رشت هستم من يك برادر بزرگ تر و يك خواهر كوچك تر به اسم هاي آرمان وآرزو دارم هر دو انها براي من عزير ودوست داشتني هستند ارمان چهار سال از من بزرگتر وارزو چهار سال از من كوچك تر است ارمان منهدس معماري در يك شركت ساختمان سازي مشغول است ارزو سال اول دبيرستان در رشته گرافيك تحصيل ميكند بريم اصل قضيه كه پدر ومادرم 🌷پدرم كارمند بانك در واقع معاون بانك و مادرم معلم است همين جور كه توضيح دادم زندگي ارام و راحتي داريم شايد همين ارام و راحت بودن زيادي گاهي كسل كننده باشد به قول نيچه كه ميگويد:ارامش مداوم نيز كسل كننده است گاهي طوفان لازم است ….
شروع:طبق معمول امروز جمعه است و پدر اهنگ هاي خود را صبح زود پلي كرده است تا نگذارد خواب به چشم هيچ كداممان مهمان شود هميشه صبح زود بيدار شدن برايم سخت است نميدانم چرا ميگويند ٤٠روز يك كار انجام دهيد براي تان عادت ميشود اما من يادم زماني مدرسه ميرفتم از ٤٠ روز هم بيشتر بود كه صبح زود بيدار مي شدم اما عادت نشد كه نشد
به هر حال از خواب خوش بيدار شدم البته ساعت ٩بود همه اهالي خانه به جز من و ارزو سر ميز صبحانه بودند و بگو بخند شان به راه بود
آرمان=به به ارام خانم نمرديم چشمانمان به جمال شما روشن شد به نظرم هنوز زوده براي بيدار شدن هنوز وقت داري هاا
بابا= اذيت نكن دختر گلم همين امروز دخترم هنر كرده صبح زود بيدار شده
من=اه بابا اذيت نكن ديگه پس حتما شماها جاي من بيدار ميشيد ميريد دانشگاه حالا خوب ميخواهم همين امروز كه تعطيلم بيشتر بخوابم كه شما ها نزاشتين
مامان=حالا بزار بيدار بشي بعد بحث راه بنداز دخترم
من=اه مامان شما هم
مامان=خنديد شوخي كردم حالا بشين تا برات چاي كه باباتون از صبح زود دم كرده بريزم كه حسابي خوردن داره
من=همون موقع لبخندي زدم از درون احساس خوشحالي عميقي كردم به خاطر همچنين خانواده با محبت و دلسوزي اما حيف كه نميدانستم اين صحنه قرار است برايم خاطره ايي دست نيافتني بشود …